tag:blogger.com,1999:blog-317986442012-02-16T20:38:02.109+02:00Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.comBlogger721100tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-33534425245718286192011-04-27T20:11:00.001+03:002011-04-27T20:11:38.745+03:00Τρέφομαι μονάχα με τους ήχους σου...τίποτα άλλο δε με χορταίνει και δε μ’αφήνει αχόρταγη συνάμα...ίσως μαζί και ο καπνός...με γυρνάς εκεί που δεν τολμούσα να πάω κι ας λαχταρούσα και συνάμα μου επιστρέφεις μνήμες που θελα να σβήσω...μου τις επιστρέφεις ...για να με καταφέρεις να πω το ύστατο αντίο...ότι δεν αντέχω να το πετάξω μακριά...να πονέσω με τις μελωδίες...ώστε το αντίο να ναι παντοτινό κι αναίμακτο...μοιάζει να γεννηθήκαμε μαζί...να βρεθήκαμε στην ίδια μήτρα...σα να συναντηθήκαμε στους ίδιους βυθούς...σα να ξέρουμε πως να δώσουμε αναπνοή ο ένας στον άλλο...οι μελωδίες σου με πονάνε και την ίδια στιγμή αισθάνομαι να μ’αγαπάω ακόμα περισσότερο...και σενα μαζί σαν προέκταση των άκρων μου...αυτών της ψυχής μου...πονάω...μα είναι ο πόνος που μου προκαλείς μια λύτρωση...κοπανιέται η ψυχή και αλαλλάζει...ελευθερώνεται ...και θέλει να χτυπηθεί και άλλο...μια ανάσα έγινες και πάλι...μια ανάσα που συνεχώς ψάχνω ... για να ελευθερωθεί το αχ μου...μια ανάσα για να θυμάμαι πως ζω...και γιατί μαζί...στις προσευχές μου θα σ’ έχω πάντοτε...να ανασαίνεις με τις μελωδίες σου και να σκαρφίζεσαι λόγια ...για να μ’ανασαίνεις και μένα και να με τρέφεις...να μεγαλώνουμε μαζί με ανάσες... και ελέυθερα αχ....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-3353442524571828619?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-52525815101844839702011-03-22T18:32:00.002+02:002011-03-22T18:51:51.348+02:00Οι Δικές σου μελωδίες και τα λόγια σου ήταν το βάλσαμο...σα να βρισκαν το δρόμο τους οι σκέψεις και γίνονταν ταυτόσημες...Έγινες η έκφραση της προσευχής μου ...μέσα από νότες και μια παράκληση πίστωσης χρόνου...κι έρχεσαι πάλι...αυτή τη φορά μονάχα με τις μελωδίες σου...η επιλογή των λέξεων μας διαφοροποιεί πλέον...όμως αυτές οι μελωδίες ...γίνονται η έκφραση των εκρήξεων της σκέψης μας...σε αυτό παραμένουμε ταυτόσημοι...στο ρυθμό και στην ένταση των εγκεφαλικών μας εκρήξεων...<br /><br />εγώ ζητώ ακόμα αυτή την πίστωση χρόνου..κυρίως από μένα τούτη τη φορά...αν και θα έδινα τα πάντα να ξεκινήσω όλα από αυτή τη στιγμή, μια αρχή...δική μου...και βρίσκω τα λόγια σε μένα...πίσω ξανά στις σκέψεις μου...πίσω στις λέξεις που φέραν τη δική μου υπογραφή κατά τη σύνταξή τους...και τώρα να που βρέθηκες εσύ...να με ξαναφέρεις πίσω σε μένα...με μερικές λέξεις δικές σου...χωρίς να με γνωρίζεις...μου δίνεις δύναμη...και με επιστρέφεις στις βάσεις μου...<br /><br />Οι Δικές σου Μελωδίες και Τα δικά σου Λόγια...και οι δικές μου σκέψεις...με γυρνάνε πίσω στην αλήθεια μου...<br /><br />κι ύστερα όλη πήγαμε στην ακρογυαλιά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-5252581510184483970?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-49150892822879263302010-12-01T05:12:00.003+02:002010-12-01T05:27:35.331+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/TPXAoBVQmFI/AAAAAAAAAD8/PUa8b53HEqE/s1600/4178751810_ddae444817.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/TPXAoBVQmFI/AAAAAAAAAD8/PUa8b53HEqE/s320/4178751810_ddae444817.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5545550309961537618" /></a><br /><br />Ο ύπνος δεν με παίρνει αν και η λαχτάρα μου γι αυτόν σήμερα είχε χτυπήσει κόκκινο... η ώρα είναι πέντε και ο ύπνος παραμένει επιθυμία, παρά πράξη... είναι μάλλον που ξημερώνει ο Δεκέμβρης...πάντα με πιάνει λαχτάρα με το Δεκέμβρη... είναι σίγουρα γιατί τη δεύτερή του μέρα γεννήθηκα και γιατί η εικοστή του πέμπτη μέρα μου χάρισε το όνομα μου...για το οποίο είμαι περήφανη...είναι γιατί ο κόσμος γεμίζει με άπειρα φωτάκια και μοιάζεει με τον επαρχιακό ουρανό... ευτυχώς αυτά δεν πέφτουν...είναι που παίρνω δώρα και αγκαλιές περισσότερες...νομίζω πως απλά αγαπώ το Δεκέμβρη, γιατί μέσα σε αυτόν έγινε η πρώτη μου γνωριμία με τη ζωή και μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις... ακόμα κι αν ήθελα να πενθήσω το χαμό της αγαπημένης αρσενικής φιγούρας, του Γιώργου Φούντα...το ξημέρωμα του Δεκέμβρη δε με αφήνει (τουλάχιστον για την ώρα)...Θέλω να ζήσω άπειρους Δεκέμβρηδες... <br /><br />νομίζω πως απλά αγαπώ το Δεκέμβρη, γιατί μέσα σε αυτόν έγινε η πρώτη μου γνωριμία με τη ζωή και μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις... <br /><br />και γιατί έρχεται πάντα αυτό το κομμάτι στο νου ...και κάθε φορά που τ'ακούω, εύχομαι να ξημέρωνε Δεκέμβρης... <br /><br />και να που ήρθε και πάλι και τραγουδάω...<br /><br />Long Decemeber and there are reasons to believe<br />maybe this year will be better than the last....<br /><br />And sure there are reasons to believe that <br /><br />Νομίζω πως ναι... φέτος έχω περισσότερους λόγους από ποτέ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-4915089282287926330?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-2160145773935849842010-10-26T23:57:00.002+03:002010-10-27T00:21:29.050+03:00Έτσι τελείωνε το μύνημα πρόβλεψης του ωροσκοπίου μου για τούτη την εβδομάδα. Πάνω που αποφασίζεις να μην πάρεις και πάλι όλες τις καταστάσεις στα χέρια και πέσεις με τα μούτρα για άλλη μια φορά, χάνοντας τελικά αυτά που επιθυμείς, σκάει μια κωλοπρόβλεψη για να σου θυμίσει τις αρετές του υπέρτατου, δυναμικού,ονειροπόλου Τοξότη. Για μια στιγμή εκστασιάζεσαι με τη θύμηση της φύσης σου, όπως τα άστρα τάξανε για κείνη...και λες ναι... δε μπορώ να το βάλω κάτω... δε μπορώ ν'αφησω τα πράγματα να εξελιχθούν μόνα τους... δε μπορώ ή στην προκειμένη περίπτωση απλά δεν ξέρω? Πραγματικά δεν ξέρω...Ναι συνειδητοποιώ πως ακόμα κι αν θεωρώ τον εαυτό μου ελεύθερο άνθρωπο, είναι πολλές φορές που τον αιχμαλωτίζω στη σκέψη αν αφεθώ στις ομορφιές, θα χαθούν όλες στο πρώτο άγγιγμα... φοβάμαι...αφήνω τα πράγματα για τους άλλους, αλλά στην ουσία όχι για μένα... είναι εκείνες οι σκέψεις που δεν μ'αφήνουν...όλα θα χαθούν, όλα...Δεν απαιτώ αλλά θέλω και μπορώ... μα δεν ξέρω πως να το κάνω δίχως να απειλώ και να τρομοκρατώ το μυαλό μου και κυρίως το συναίσθημά μου. Αν δεν ανησυχήσω, αν δε σκεφτώ το χειρότερο, αν δεν τρέξω...ίσως σ' αυτό που θέλω να καταλήξω είναι πως αν δεν το διεκδικήσω με όλη μου τη δύναμη τότε δεν τ'αξίζω...ακόμα κι αν κάπου βαθιά πιστεύω πως αξίζω όλα τα καλά του κόσμου. Και τελικά όλο αυτό δεν ξέρω αν πρέπει να το βαπτίζω ως βαμβουνακικό, έντεχνο σύνδρομο, που ξέμεινε από λανθασμένες επιλογές "κουλτούρας" της εφηβείας μου, ή απλά φόβο αγνώστου ακόμα κινήτρου. θέλω αναπνοή...να τα υχαριστηθώ όλα τα όμορφα...Δε θέλω ν' απαιτήσω... θέλω να θέλω και θέλω και να μπορώ...(από κάπου είναι αυτό, αλλά δε θυμάμαι)...θέλω να ξυπνάω με πίστη, αναπνοή και χαμόγελο...τόσο απλά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-216014577393584984?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-91862343150173010552010-07-06T19:27:00.002+03:002010-12-05T18:09:41.404+02:00Ανακούφιση …Αναπνοή…Εμμονή με την αναπνοή…θέλω μια βουτιά… και που να βουτήξω…Πολλές τελείες γαμώτο μου…Full Stop το λένε στη Γηραιά Αλβιώνα…Ολόκληρο Σταμάτημα. Στάκα το λέμε εμείς στην πιάτσα…Στάκα στα κείμενά μου …πολλά. Αλλά ευτυχώς στάκα και στα κακώς έμπρακτα πάθη και ευτυχώς στάκα. Μάνα μου τώρα πάμε παραπέρα, Στάκα, εδώ είναι το δικό μου λημέρι…Άδεια πήραμε; Όχι…? Ξου…Ξεπαρεού και τατιάυτα…Αγαπώ Εμέ και πάω παραπέρα…ουφ…Ανάσανα και τώρα πάω να ξεκουράσω την πονεμένη μου κορμάρα και όχι δε με φωνάζουνε Σουλάρα…Τα’ όνομά μου θα στο πω άλλη φορά…Πάω τώρα, πόνεσε το βυζί μου από το βύζαγμα…Πάω να το ξαπλώσω και αυτό…Άυριο πάλι, θα σε φροντίσω. Ciao. Arrivederci που λένε και στην Ιταλία. Α! Κι αν βρεθείς ποτέ εκεί, ρίξε κι ένα κερματάκι στην Φοντάνα ντι Τρέβι, έτσι δεν το λένε; Και κάνε και μια ευχή…Να γνωρίσει έρωτα το αιδίο μου. Μαζί και το βυζί μου που πιπιλούσες με τις ώρες…Με ρούφηξες και σήμερα…Πάω στο Μορφέα μου..Του χω τάξει κι αυτού ένα τσιμπούκι για να νανουριστεί πιο γλυκά. Ακόμα και στον ύπνο ησυχία η ηδονή δε βρίσκει. Κι όχι δεν είμαι σκεύος ηδονές που λένε…Μα πως το σκεφτήκανε αυτό το πράγμα; Ποιος βλαξ…Κοπάνησε το κεφάλι του στα βιβλία και άφησε ανέραστες τις όμορφες και βγήκανε στους δρόμους ν’ αρνηθούν τη φύση τους; Ηλίθιες! Εγώ μάνα μου την ποιώ την ηδονή…γιατί όπως είπε και η Βιβή, υπάρχουν και ευτυχισμένες πουτάνες…Ξέρει αυτή τι λέει…Πάω τώρα. Στάκα μάνα μου για σήμερα…Άυριο πάλι…Με περιμένει ο Μορφέας για μια περιποίηση πέους…Καληνύχτα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-9186234315017301055?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-76324278186346251632010-07-06T00:27:00.003+03:002010-07-06T00:44:25.030+03:00Αυτός ο πρόλογος θα εξελίσσεται μαζί με τις ιστορίες του. Δε θυμάμαι πότε ακριβώς άρχισαν να με γοητεύουν οι πουτάνες. Θες η γειτονιά μου που κάθε φορά που έσκαγε πλοίο, αναστέναζα σαν σφύριζαν οι κόρνες,λες κι ήμουν εγώ που περίμενα το στόλο, θες ότι μέχρι τα 12 μου το λιμάνι ήταν το δεύτερο σπίτι μου, θες η ανάγκη μου στο να κατανοήσω την μεγαλοιότητα της γυναικείας φύσης και να γίνω ένα απόλυτο θυληκό, χωρίς πονηριά στην ψυχή, θες η τσιγγάνικη καρδιά μου, θες η αδυναμία μου στη Μελίνα, στη Τζένη, θες τα Δειλινά που τραγουδούσε η Μοσχολιού και αγαπούσε ο παππούς μου, θες η μεγάλη μου αδυναμία και τρυφερότητα προς τους άντρες (όχι απαραίτητα ερωτική πάντοτε), θες και εκείνο το αναθεματισμένο τραγούδι του Tom Waits, Christmas card from a hooker in Minneapolis...δεν ξέρω να το προσδιορίσω πότε συνέβη...αλλά συνέβη...κι έκτοτε σκαρφίζομαι ιστορίες, σέβομαι τις πουτάνες όπως τις μάνες...παράλληλο έργο ασκούν...σαν το βύζαγμα του μωρού που πρέπει να τραφεί για να μεγαλώσει και να κοιμηθεί ευτυχισμένο και ασφαλές. Άλλωστε οι μεγαλύτερες αγίες, υπήρξανε αγοραία κορίτσια πρώτα. ίσως και η πίστη μου να ναι αυτή που με κάνει να νοιώθω τούτη την εκτίμηση. Για την απόλυτη θυληκότητά τους, το τσαγανό, την ψυχάρα τους και την ελευθερία τους... Μιλάω γι αυτές που επέλεξαν να το κάνουν, έστω αρχικά και από ανάγκη, αλλά προτίμησαν αυτό από το να γίνουν κορίτσια καριέρας. Μερικές φορές βρίσκω πολύ πιο άξιο το δρόμο αυτό παρά της καριέρας. Γιατί άλλο να ξεπουλάς το κορμί σου ασκώντας έργο κι άλλο να ξεπουλάς την ψυχή σου... Μου αρέσει πολύ ν'ανακαλύπτω ή και να σκαρφίζομαι ιστοριές κοριτσιών του επί χρήμασι έρωτα που ζουν ευτυχισμένα... με μια ανάσα ξεκίνησαν αυτές οι ιστορίες και θα συνεχιστούν εφ όρου ζωής με πολλά αχ...<br /><br />Πάντως αν ένα πράγμα έμαθα ...και κάθε φορά επιβεβαιώνεται...Στην πουτάνα μην κάνεις ποτέ πουτανιές...θα το βρεις μπροστά σου! Κι όχι απαραίτητα από την ίδια...<br /><br />Υ.Γ...δεν έχω ακόμα φωτογραφία αλλά που θα μου πάει θα τη βρω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-7632427818634625163?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-45185532598807344122010-06-29T20:15:00.002+03:002010-06-29T20:26:55.834+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/TCos1M6ONpI/AAAAAAAAADs/K0ENWMpiK6Q/s1600/%CE%A0%CE%95%CE%99%CE%A1%CE%91%CE%99%CE%91%CE%A3+%CE%A4%CE%A1%CE%91%CE%99%CE%9D%CE%9F.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 213px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/TCos1M6ONpI/AAAAAAAAADs/K0ENWMpiK6Q/s320/%CE%A0%CE%95%CE%99%CE%A1%CE%91%CE%99%CE%91%CE%A3+%CE%A4%CE%A1%CE%91%CE%99%CE%9D%CE%9F.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5488248388414486162" /></a><br />Έπιασε καλοκαίρι... οι διακοπές στο λιμάνι ξεκινάνε για άλλη μια χρονιά...στο λιμάνι που δε θ'αποχωριστώ και φέτος...δε μπορώ αλλά ίσως να μη θέλω...θέλω να μου τ'αφήσουν να το χαρώ... μονάχη μου...με τις φαντασιώσεις των ανθρώπων που θα θελα να πρωταγωνιστούν... να φύγετε κύριοι, να πάτε αλλού...αφήστε το λιμάνι στον ελαφρών επί της ουσίας ηθών κορίτσια ... Επιστρέφω κατ' απαίτηση των κοριτσιών μου, αλλά και κατ'ανάγκη δική μου...μπας και καταφέρω και σκαρφιστώ ιστορίες καλοκαιριού και παντός εποχής τις ζεστές μου νύχτες...εδώ στο λιμάνι μου...όμως θα αλλάξω τις γωνιές και τη ρότα των βολτών μου...σαν αυτή την εικόνα από πάνω που οδηγεί τα τραίνα στο λιμάνι...τα οδηγούσε...και στα παράθυρα των σπιτιών οι μυρωδιές του παρελθόντος φαντάζουν γεμάτες ελπίδα και χαρμάνια, έρωτα και αστείρευτης ελπίδας...επιστρέφω γιατί δε μπορώ να κάνω αλλιώς...πρέπει...θέλω να προπονήσω τη σκέψη αφήνοντάς τη ελέυθερη να παίξει με τις εικόνες και τις λέξεις...το διάλλειμα θα είναι πάντοτε μουσικοχορευτικό. Και το soundtrack θα περιλαμβάνει και παλιό καλό λαικό πρόγραμμα...και όχι μόνο... επιστρέφω... γιατί ακόμα ψάχνω να βρω το Φούντα μου, κυρίως μέσα στο δικό μου μυαλό...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-4518553259880734412?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-70085735604084534012010-03-30T17:17:00.002+03:002010-03-30T17:35:42.051+03:00... νάρκωση...έπειτα από τη συνειδητοποίηση των πεπραγμένων και των φανταστικών, των απωλεσθέντων και των κεκτημένων...δεν άντεξα...ίσως ήταν πολύ για τη στιγμή που τα σκέφτηκα όλα μαζί και η συγκίνηση με συνεπήρε...κλείστηκα στο λιμάνι μου, στην ασφάλεια των ανθρώπων της μπάρας μου, σε γουλιές αλκοόλ και σε αόριστες ώρες ύπνου αγωνίας, δίχως πάντοτε έντονα όνειρα. Δεν ξέρω τι με φόβισε, πάνω εκεί που έλεγα πως τίποτα δε με φοβίζει πλέον...ίσως να ταν και το σκοτάδι του χειμώνα που πήρε περισσότερο καιρό και έμοιαζε να μου ρουφάει σα βδέλα όλη μου την ενέργεια...Δεν τ'άντεχα το σκοτάδι και όμως το φως το αρνιόμουνα για μερικές ώρες μαζί με το Μορφέα που δε μου στάθηκε τους τελευταίους μήνες...ίσως γιατί τον παραμέλησα και μαζί μ' αυτόν και εμένα...κλείστηκα και έπεσα στη χειμερία νάρκωσή μου, βαριά σαν τις αρκούδες...κι ας ελισσόμουν σε επικίνδυνους και ανώφελους δρόμους σωματικής ικανοποίησης σαν κοιμισμένο φίδι...απαρνήθηκα τη σκέψη και τη φοβήθηκα...ίσως είναι αυτή που μπορεί να με φοβίσει περισσότερο όταν δεν μπορώ να την χαλιναγωγήσω...να την προπονήσω...ή καλύτερα να την κατευθύνω στα όμορφα ...φεύγει η πουτάνα, όπως κι εγώ...φοβάται να εμπιστευτεί τα όμορφα, μη γίνουν και πάλι άσχημα...ένας κύκλος σαν τις εποχές ...που πλέον χάσανε τη ροή τους και φαίνεται πως κι εγώ ακολουθώ τη φύση...μια θάλασσα...και μερικές ώρες παραπάνω φωτός με ξύπνησαν...με ξυπνούν ακόμα...το σώμα έρχεται και πάλι στα ίσα του και θέλει να τρέξει μακριά από τη χαλασμένη καρέκλα. λίγες ακόμα ώρες φωτός και το ξύπνημα θα είναι εδώ...και ίσως τα όμορφα εμπιστευτούν εμένα ξανά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-7008573560408453401?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-14196144786875293332009-12-30T20:32:00.002+02:002009-12-30T20:43:49.298+02:00Του χρόνου...διαβάζω αμέτρητες λίστες... λίστες για τη χρονιά που πέρασε, λίστες για τη δεκαετία που πέρασε...έφτιαξα και γω μια λίστα με τα καλύτερα της χρονιάς για κάποιο site. Ο θεός και η ψυχή του τι έβαλα μέσα...Για τη δεκαετία, μπήκα στον πειρασμό αλλά τελικά ήταν τόσα πολλά που θέλησα να τα μοιραστώ, ακούγοντάς τα...ίσως να είχε και ενδιαφέρον μια λίστα από την Madame Koulidou…αλλά λόγω συγκεκριμένης δεκαετίας θα ήθελα να τα κρατήσω για μένα, προς το παρών...ίσως γιατί αυτή η δεκαετία τα είχε όλα. Μουσικά είχε πολύ λιγότερα...αλλά στη δική μου ζωή συνέβησαν, όλα όσα δεν είχα κουράγιο ή ανάλογη φαντασία να ονειρευτώ...όχι μόνο τα καλά αλλά και τα άσχημα. Απώλειες...πολλές...οι σημαντικότερες. Θάνατος και Έρωτας...και κάποιοι φίλοι για την επικείμενη στιγμή που πέρασα σχεδόν τα πάντα μαζί τους, αλλά ο καθένας για το λόγο του, τράβηξε τη δική του πορεία...Οι απώλειες ευτυχώς όσο κι αν πονούν, έχουν ένα τρόπο να γίνονται ανύπαρκτες σε μικρές στιγμές...γιατί στην ουσία πάντοτε θα είναι μέσα σου...αυτό που πλέον με εκπλήσει (ευτυχώς σταμάτησε να με πονάει) είναι πως τα βλέμματα που κάποτε καθόντουσαν αντικρυστά από βαθιά ανάγκη, τώρα προσπερνάνε αδίαφορα...πλήρως...σα να μην ήταν ποτέ κομμάτι σου...Ήταν μια πλήρης δεκαετία δημιουργίας του εαυτού του και επαναπροσδιορισμού της ύπαρξής μου όσον αφορά την υπόσταση μου μέσα στη δική μου ζωή... Μερικές φορές εκπλήσσω πολύ ευχάριστα τον εαυτό μου, και αυτό είναι κάτι που έμαθα να το κάνω τη δεκατία που πέρασα και σκοπεύω να το πράξω σε μεγαλύτερο βαθμό και στην υπόλοιπη ζωή μου... Baby I am amazed by you που λεγε και το τραγούδι. Στο σκάσιμο της δεκατίας, εκτός από το να διαβάζω λίστες, έζησα πανηγυρικά και εκστατικά ευτυχισμένη και αυτό έγινε πλέον ο βασικός σκοπός της ζωής μου...ο τελευταίος Δεκέμβρης... δεν ξεκίνησε για άλλη μια φορά με τη φράση «Ξημερώνει Δεκέμβρης» και ίσως αυτό να έκανε τη διαφορά... έγραψα ελάχιστα για το μήνα αυτό, για πρώτη φορά και άφησα την κάθε στιγμή να με συνεπάρει στο έπακρο...το πιασα ανάποδα και έπιασε. Ο αξέχαστος Δεκέμβρης μου...τα 30 χρόνια μου...οι αγαπημένοι μου φίλοι...τα ετεροχρονισμένα δώρα...η δημιουργία αδιάκοπων setlist, και εντελώς κουλών, τα βράδια πίσω, αυτή τη φορά και όχι μπροστά, από την αγαπημένη μου μπάρα, οι όμορφες μουσικές, το ταξίδι στην αγαπημένη μου πόλη, οι ειλικρινείς αγκαλιές με ανθρώπους που δεν ξέρουν να φοβούνται έναν καινούργιο, οι αγκαλιές με ανθρώπους που δεν ντρέπονται και παραμένουν αυθεντικοί με τον δικό τους τρόπο, η φωνή σου στο Lilac Wine και στην πίστωση χρόνου από το Θεό αλλά κυρίως τον ίδιο μας τον εαυτό, οι αμέτρητες ταινίες, τα αμέτρητα φθηνά τσιγάρα, η εικόνα του Ν. στο Παρίσι πριν 2 χρόνια και η ανάμνηση αυτής της πόλης, το μενού μιας ξεχωριστής πρωτοχρονιάς, οι κουβέντες για τη μουσική και κυρίως για τα πονήματα των ανθρώπων που με κάποιο τρόπο «ζουν» μέσα από αυτή, τα καινούργια μου βινύλια, το μεράκι και η θέληση, η ανθρωπιά που ακόμα υπάρχει, η αγκαλιά 2 μωρών ενός έτους, η δική μου αγκαλιά προς εμένα και η ελευθερία που μόνο εγώ μπορώ να μου χαρίσω και πλέον έμαθα τον τρόπο, η ανακάλυψη μπαρ κρυσφυγετων και η μυρωδιά της νύχτας απλωμένη στους ανθρώπους τους,...αλλά κυρίως που στην αγαπημένη μου πόλη συνάντησα αγόρια, κατά βάση μελαχρινά, που γουστάρουν κορίτσια αλλά δε φοβούνται να κλάψουν, ν αγκαλιάσουν, και να λιώνουν κάθε βράδυ με το κομμάτι που ακούς τώρα...<br />Στον Α. γιατί ήταν εκείνος που έμαθε στα υπόλοιπα μελαχρινά αγόρια το κομμάτι και που στα 30 και του...συνεχίζει να ονειρεύεται αδιάκοπα...στον ύπνο και στον ξύπνιο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-1419614478687529333?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-85132866570815032672009-12-15T20:35:00.002+02:002009-12-15T20:41:56.818+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/SyfYacC1FlI/AAAAAAAAADk/GpoOW98uwec/s1600-h/3567807348_00c67a7d19.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 206px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/SyfYacC1FlI/AAAAAAAAADk/GpoOW98uwec/s320/3567807348_00c67a7d19.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5415535025652569682" /></a><br /><br /><br />Ήταν απλά καρμικό...και τώρα που ξεκίνησε...ξέρω πως δε θα σταματήσει να υπάρχει...θα μαι πάντοτε εδώ...κι ας είναι πλεόν οι πόλεις μας διαφορετικές...θα μου λείψει να έχω την αίσθηση πως περπατάμε τους ίδιους δρόμους...δεν πειράζει...μου φτάνει που πρόλαβα να σε αγκαλιάσω...άλλωστε πάντοτε οι πιο αγαπημένες μου αγκαλιές, κατά μια περίεργη σύμπτωση, άλλαζαν πάντοτε πόλη και ακόμα χειρότερα και χώρα...θα μου λείψεις καλέ μου ...αλλά θα είμαι εδώ, εγώ, η αγκαλιά μου, οι μελωδίες και το γλυκό σταφύλι...<br /><br />στο καλό<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-8513286657081503267?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-36541040008364493912009-12-15T19:26:00.004+02:002009-12-15T20:31:12.386+02:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Pu95pQDyZlA&hl=en_US&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Pu95pQDyZlA&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Λίγες μέρες πριν κλείσω τα 30, είχε και το Πολυτεχνείο τη δική του επέτειο...Πάντοτε στα γενέθλιά μου, αφιέρωνα στον εαυτό μου το “Long December” των Counting Crows…με την ελαφρά φαντασίωση και δεύτερη ευχή όταν έσβηνα το κεράκι μου να τύχει να περάσω κάποτε τα γενέθλιά μου σε κάποια μουσική σκηνή στην California και εκείνοι να το παίζουν αποκλειστικά για μένα...ευσεβείς πόθοι θα μου πεις, αλλά αυτό το πιστεύω πολύ περισσότερο, από αν μου λεγες κάποτε αυτό που τελικά μου συνέβη λίγες μέρες πριν κλείσω τα 30. Και εδώ έρχεται να κολλήσει κατά μια πλάγια οδό και η επέτειος του Πολυτεχνείου...τότε που θυμούνται οι σταθμοί τα αγωνιστικά τραγούδια και ευτυχώς μαζί με αυτά και σπουδαίους συνθέτες...όπως ο Λοίζος στη συγκεκριμένη περίπτωση. Το ράδιο ήταν κολλημένο στο Μελωδία και άκουγα τα τραγούδια που κάποτε νόμιζα πως αποτελούσαν νανουρίσματα για μικρά παιδιά. <br /><br />Παρένθεση: Η μητέρα μου με νανούριζε με κομμάτια που αφορούσαν την εποχή εκείνη και άλλα δακρύβρεχτα, εκτός από το «Ξύπνα Αγάπη μου». Όταν πλέον πήγα στο σχολείο και ήρθε εκείνη η δημιουργική και καλλιτεχνική στιγμή της συμμετοχής μου στη χορωδία, με έκπληξη συνειδητοποίησα πως εκείνα τα τραγούδια με συντρόφευαν στις νύχτες μου με το Μορφέα. Η έκπληξή μου ήταν τόση, που με περίσσια άνεση και δικαολογημένο θράσος, πήγα στη δασκάλα να πω, πως αυτά δεν είναι σοβαρά πράγματα...νανουρίσματα αντί για αγωνιστικά τραγούδια (βλέπεις το δίκαιο με έπνιγε πάντα)...τελικά κάλεσαν τη μητέρα μου στο σχολείο και τα επόμενα χρόνια συνέχισα να τραγουδάω πλέον, με περηφάνια για το καλλιτεχνικό και αγωνιστικό φυσικά soundtrack των νυχτών μου. <br /><br />Μέσα σ’ εκείνα τα τραγούδια, εκείνο το μεσημέρι ξεκίνησε η κιθάρα...και η φωνή του Παπακωνσταντίνου ... «Κι αν είμαι ροκ, Μη Με φοβάσαι, νύχτες αγρύπιας να με θυμάσαι»...Με χτύπησε κεραυνοβόλα. Γελοιωδώς, ως εκ πρώτης ακρόασης ταυτίστηκα απόλυτα ...Ναι είμαι ροκ...και έγινα 30 και θέλω να με θυμάσαι...(με πολλούς αποδέκτες). Αν μου το έλεγαν πριν από χρόνια, ίσως να μην το πίστευα...Θα μου ήταν πολύ πιο λογικό, στην κουλή ζωή μου, οι Counting Crows να μου τραγουδούσαν το “Long December” οπουδήποτε στον κόσμο. Το να με εξέφραζε με τόση επιτυχία ένα κομμάτι που ναι είχε γράψει ο Λοίζος, αλλά είχε τραγουδήσει ο Παπακωνσταντίνου, δε θα το δεχόμουν. Αυτή όμως είναι η μαγεία του να μεγαλώνεις και η δεύτερη περσόνα σου, να βαπτίζεται Κουλίδου, από τα μαγικά κουλά που της συμβαίνουν. Αυτή τη μαγεία ευχαριστήθηκα...περισσότερο γιατί τώρα που μεγάλωσα, τόσο πιο ελεύθερη νοιώθω και άλλο τόσο περισσότερο ζω με συνείδηση την κάθε στιγμή μου...Δε φοβάμαι...Είμαι ροκ... και σένα απλά θα σου πω πως ΚΙ ΑΝ ΕΙΜΑΙ ΡΟΚ ΜΗ ΜΕ ΦΟΒΑΣΑΙ, ΕΦΤΑΣΑ ΚΙΟΛΑΣ 30 ΧΡΟΝΩΝ, ΝΥΧΤΕΣ ΑΓΡΥΠΝΙΑΣ ΝΑ ΜΕ ΘΥΜΑΣΑΙ...στη διαπασών.<br /><br />Κι αν είμαι ροκ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-3654104000836449391?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-84602123468963519782009-11-01T23:55:00.002+02:002009-11-02T00:06:06.205+02:00μικρές μεγαλοφώρες στιγμές για την ακρίβεια...άλλες από τύχη, άλλες από επιδίωξη, άλλες από όνειρο...μοιάζουν όμως ν'ακολουθούν μια τρελή πορεία...σαν τον κρόνο σταμάτησε επιτέλους να κατοικεί σ' έναν από τους οίκους μου...συμβαίνουν πράγματα πριν καταφέρω να συνειδητοποιήσω το πραγματικό μέγεθός τους...ίσως και να είναι καλύτερα...μια καρμικά φιλική σχέση που μοιράζεται σε λόγια "χάδια" και λεκτικές αγκαλιές, λειτουργώντας σαν τον απο μηχανή θεό που ποτέ δε ζητά αντάλλαγμα (ξέρεις εσύ).... ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ, τα λόγια ενός μελαχρινού αγοριού που για μια στιγμή έστησα την υπόλοιπη ζωή μου μαζί του, ίσως και να κάνουμε τα ταξίδια που σχεδιάσαμε εκείνο το βράδυ, ίσως και να ήταν ένα απλό παιχνίδι του μυαλού, αλλά οι λέξεις του και οι εικόνες που περιέγραφε ήταν σα να υπήρχε από πάντα στο δικό μου κόσμο... ΘΑ ΤΟ ΚΥΝΗΓΗΣΩ, μερικοί εφηβικοί ήρωες παραμυθιού που στην πραγματική μου ενηλικίωση ήρθαν να μου διηγηθούν το πραγματικό παραμύθι τους και να μείνουν για πάντοτε ψήλα, ακόμα ψηλότερα απ' ότι τους είχα, ΘΑ ΤΟ ΖΗΣΩ και κυρίως οι καλοί μου φίλοι...η δική μου οικογένεια...που είναι πάντοτε εκεί, στα χαμόγελα, στις συγκινήσεις, στα κλάματα, στον ξεπεσμό, στα όνειρα...ΘΑ ΘΕΛΩ ΚΑΙ ΘΑ ΜΠΟΡΩ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-8460212346896351978?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-33160134269267591652009-10-29T14:59:00.002+02:002009-10-29T15:02:25.938+02:00Παίζει και να έχασα οποιαδήποτε ευκαιρία να θελήσει να με γνωρίσει...στο παραλλήρημα του χασμουρητού μου και μιας μεγάλης προσωπικής επιτυχίας...έκανα τη σκέψη πράξη ...γαμώτο και του έστειλα...Μπορώ να σε γνωρίσω?...Θέε μου, ώρες ώρες...είμαι πολύ παραπάνω απ όσο αντέχω να διαχειριστώ...η συνέχεια επί το πινάκι...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-3316013426926759165?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-80840498562471485482009-10-24T01:17:00.003+03:002009-10-24T01:48:15.867+03:00....αχχχ...ώρες, ώρες αναθεματίζω με τα φεσιμπούκια (facebook)...ποτέ δεν ξέρεις ποιον μπορεί να συναντήσεις...και πόσο ρομάντζο να βάλεις στα γραπτά σου όταν οι ορισμοί διαθέτουν ψηφιακή ύπαρξη, από το μηδέν και το ένα χαρακτηρίζονται και αλλάζουν σειρά...<br /><br />τον πέτυχα...άλλον ένα τεράστιο εφηβικό έρωτα που βλεπα στην οθόνη της τηλεόρασης και έλιωνα...του ζήτησα να γίνει ηλεκτρονικός μου φίλος με αίτηση της εφαρμογής του φεσιμπουκ. Κι έγινε...δίχως λόγια...απλά με το πάτημα ενός κουμπιού...δεν ήξερα αν ήταν όντως αυτός...όταν απλά το δέχτηκε με το πάτημα του κουμπιού, δίχως άλλη επαφή...αμέσως έψαξα τις σελίδες του να δω αν είναι αυτός...<br /><br />έλιωσα...κόπηκα στα δυό...τα πόδια μου σταμάτησαν να με κρατούν και η καρδιά μου πήγε να σπάσει...ήταν ο ίδιος...αυτός για τον οποίο έλιωνα στα 14...και κρατούσα τη φωτογραφία του στο πορτοφόλι μου...κάτι εντελώς παράδοξο για μένα...πίστευα πως ήταν ο άντρας των ονείρων μου ... και κατά εξήγηση του χτυποκαρδίου μου...μάλλον παραμένει ακόμα...κι ας πόνεσε η καρδιά μου εκείνη τη στιγμή από το σφύξιμο...και το στομάχι μου μαζί...ήταν τέτοια η λύτρωση του αχ του έρωτα, κι ας ήταν μονόπλευρος κι ας ήταν πλατωνικός...<br /><br />ο Α. μου είπε να του στείλω μήνυμα "Σ'αγαπώ. Είχα τη φωτογραφία σου στο πορτοφόλι μου στα 14.Δε σε Ξέρω... Αλήθεια όμως...Σ' αγαπώ"....Και για μια στιγμή σκέφτηκα να ενδώσω...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-8084049856247148548?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-38894977532515816022009-10-24T00:59:00.001+03:002009-10-24T01:00:50.801+03:00είναι σίγουρο? Δεν μυρίζω τη βροχή...<br /><br />Έκλεισες τα μάτια σου να κοιμηθείς και άρχισε να ξημερώνει η βροχή...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-3889497753251581602?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-59602011632083742332009-10-24T00:30:00.003+03:002009-10-24T00:45:41.186+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/SuIjk7IL67I/AAAAAAAAADc/WEZDNuhMi3w/s1600-h/Jeff%2BBuckley.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 278px; height: 250px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/SuIjk7IL67I/AAAAAAAAADc/WEZDNuhMi3w/s320/Jeff%2BBuckley.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5395914420797565874" /></a><br /><br /><br />που ακόμα με στοιχειώνουν...ναι σε πρόδωσα σήμερα...δεν ήρθα να σε δω...γαμώ τις δουλειές μου...και φρόντισες να με σκοτώσεις με τον καλύτερο τρόπο...χωρίς να ξέρεις το μέγεθος της πληγής...θ' άκουγα για πρώτη φορά live τον μεγάλο μου εφηβικό έρωτα...δια στόματός σου...και θα το παιζες για μένα...ένα δάκρυ μου έφυγε...ξέρεις δεν το σηκώνω ψυχικά...ίσως και υποσυνείδητα αποφάσισα να μην έρθω...ή μου ρθαν έτσι τα πράγματα...η πρώτη απώλεια πάντα πονάει περισσότερο από κάθε άλλη...ίσως να μην ήμουνα έτοιμη να τον ακούσω, έστω και δια της δικής σου φωνής...κι ας είναι η μοναδική που θα θελα ν'ακούω τα τραγούδια του...σ' ευχαριστώ όμως...κι ας με σκότωσες στιγμιαία...κι ας μου άνοιξες την τεράστια πληγή μου και πάλι...οι προθέσεις σου ήταν οι ευγενικότερες όλων και ίσως η ομορφότερη προσφορά που έχει κάνει κανείς για μένα εδώ και πολλά χρόνια...σημαίνει πολλά...<br /><br />ούτε και γω ξεχνώ...και θα μαι εδώ να σου δίνω χρόνο, για όσο χρειαστεί και όποτε χρειαστεί...να το ξέρεις...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-5960201163208374233?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-28597665044905471062009-10-23T23:45:00.002+03:002009-10-24T00:14:32.413+03:00θυμάμαι να οδηγώ πάνω στο δρόμο για την Πάτρα...να καπνίζω...να πίνω καφέ και να τραγουδάω τα μαγικά μπλουτζίν, προσπαθώντας να κάνω χορευτικές φιγούρες, δίχως να φύγει το τιμόνι από τα χέρια μου...δεν ήταν μόνο μία φορά...ήταν δεκάδες οι φορές και άλλες τόσες που καθώς άκουγα εκείνες τις μαγικές φωνές να εξομολογούνται τις περιπέτειες ενός έρωτα, ενώ παράλληλα προσευχόμουν φωναχτά ν' αξιωθώ έναν έρωτα και μαζί και ένα live...Όλες εκείνες τις φορές φανταζόμουν πως θα ένοιωθα αν τελικά συνέβαινε κάτι από τα δύο αυτά...τελικά οι προσευχές εισακούγονται όταν είναι δυνατές, έστω και κατά το ήμιση...στον έρωτα δε στάθηκα τυχερή...ακόμα τον περιμένω...τον άκουσα μέσα από την ιστορία των 2 παιδιών του Σαμποτάζ...Τυχεροί ...είναι οι άνθρωποι χωρίς ηλικία...σα να μην πέρασαν τα χρόνια από πάνω τους...εμφανίστηκαν στη σκηνή με την λαχτάρα της πρώτης σταλιάς έρωτα...κι ήμουν και εγώ εκεί...το περίμενα μέρες...το χρυσοπλήρωσα με την ιδρωμένη χαρά έφηβου στην πρώτη επίσκεψη στην κάμαρα μιας πόρνης...πήγα όσο πιο κοντά μπορούσα...κάθησα και περίμενα τα δάκρυα να τρέξουνε στα μάτια μου...αυτό συνέβαινε τις προηγούμενες μέρες τουλάχιστον, όταν προετοιμαζόμουν ψυχολογικά...και ήρθε εκείνη η στιγμή που περίμενα τόσα χρόνια...κι ας έχω σχεδόν την ηλικία του...ούτε δάκρυ δεν κύλησε από τα μάτια μου...αλλά ένα από τα πιο ηλίθια χαμόγελα της ζωής μου ήρθε κι έγινε ένα με το πρόσωπό μου...στο τσακ δε σηκώθηκα όρθια...τα 200 μπλέ φωτάκια από τις ντισκομπάλες...τα λευκά ρούχα τους, η αγωνία της πρώτης φοράς, τα κρυφά χαμόγελα, η χαρά της Λένας, το μπρουταλιτέ του Γιάννη, και τα αναπάντεχα σκέρτσα της Σαββίνας...δημιούργησαν τέτοιες δονήσεις στο σώμα μου, που δεν χρειάστηκε κάνεις από τη σειρά μου να κουνηθεί...πήγαιναν όλοι πέρα δώθε από τις δικές μου καθιστικές χορευτικές φιγούρες...στο τσακ δε σηκώθηκα...περίμενα πως όλοι θα γινόμασταν ένα και θ' απογειωνόμασταν...μα δε συνέβη...τουλάχιστον όχι όπως το πρωτοφαντάστηκα...ο καθένας απογειώθηκε ή προσγειώθηκε μονάχος του...γιατί τελικά ο καθένας είχε το δικό του προσωπικό ραντεβού με το Σαμποτάζ...και αφού συνέβη το πρώτο μέρος της προσευχής, λέω να σαμποτάρω την ατυχία μου στον έρωτα, και ν' αφεθώ και πάλι σε μια ματιά, έστω και στιγμιαία...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-2859766504490547106?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-59884656994907061362009-10-15T13:35:00.003+03:002009-10-15T14:11:51.255+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/StcDYwP0hqI/AAAAAAAAADU/n8kH1FkgnkA/s1600-h/rhalprin1_2.jpeg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/StcDYwP0hqI/AAAAAAAAADU/n8kH1FkgnkA/s320/rhalprin1_2.jpeg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5392782802602460834" /></a><br /><br />φώναξε μέσα το μυαλό μου...καθώς περνούσαμε από ένα καταυλισμό τσιγγάνων λίγο πιο έξω από το γενέθλιο τόπο του πατέρα μου...κι ήταν σα ν' ακουγα και πάλι τη φωνή των γονιών μου όταν ήμουν μικρή και περνούσαμε από το ίδιο πάλι σημείο. Ήμουν πολύ πιο μελαχρινή από τους γονείς μου, μιας και είχα κληρονομήσει τα γονιδιακά χρώματα των προγιαγιάδων μου...Μου άρεσε να κρεμάω φορέματα και υφάσματα, να φοράω βραχιόλια και να χορεύω τσιφτετέλια από τα 3 μου και να περπατάω ως και σήμερα ξυπόλητη...Τίποτα δε μπορούσε να εξηγήσει στους γονείς μου αυτές μου τις τάσεις, παρά μόνο η εικόνα των τσιγγάνων στον καταυλισμό εκείνο...και θεωρούσαν σωστό να μου υπενθυμίζουν τις καταβολές μου...Με τα χρόνια οι επισκέψεις στον τόπο εκείνο σχεδόν μηδενίστηκαν, το ίδιο και οι περίεργες συνήθειές μου μαζί με την εξήγηση. Μόνο που ποτέ δε σταμάτησα, όταν έβρισκα ευκαιρία να περπατάω ξυπόλητη. Άρχισα να αποκτώ νέες περίεργες συνήθειες...άρχισα να γνωρίζω νέες εμπειρίες και νέα συναισθήματα...το πιο περίεργο απ' όλα ήταν μια ανεξήγητη λαχτάρα και άισθηση ελευθερίας που με κατέκλυζε...μια περιέργη χαρά και μαζί και μια μελαγχολία στα μάτια. Και ένας πόνος κάθε φορά που άκουγα τσιγγάνικα τραγούδια και μαζί και η λαχτάρα...Ήταν για μένα γνώριμο και μαζί και πρωτόγνωρο το συναίσθημα όταν άκουσα για πρώτη φορά το Djelem, Djelem...και στη συνέχεια και άλλα τραγούδια...έβρισκαν απαντήσεις τα ερωτηματικά των περίεργων συνήθειών μου και κυρίως η ελευθερία που τόσο πολύ σκλάβωνα μέσα μου...Και έτσι θυμήθηκα...Απο εκεί σε πήραμε...Και τώρα που πέρασα ξανά απο εκεί μετα από 20 χρόνια κατάλαβα, όχι μόνο τις περίργες τάσεις μου, ούτε μόνο γιατί λιώνω στο άκουσμα των τσιγγάνικων τραγουδιών, αλλά και γιατί πλυμμηρίζω με χαρά κάθε φορά που ακούω το Τζίμι Μακούλη να τραγουδάει, "Τι φταίω εγώ αν έχω τσιγγάνα καρδια"...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-5988465699490706136?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-25204263371971497922009-10-01T18:29:00.002+03:002009-10-01T18:36:47.819+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/SsTMd_LB97I/AAAAAAAAADM/03-Srh4h0oI/s1600-h/5-2.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/SsTMd_LB97I/AAAAAAAAADM/03-Srh4h0oI/s320/5-2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5387655869787928498" /></a><br /><br />το γλυκό σταφυλάκι στο πιάτο με τα ζουμάκια του, να με γιάνει...τη διάθεσή μου, τη μελαγχολική. Λίγο γλυκό σταφύλι και όλα γίνονται όμορφα ξανά...Σχεδόν αναπολώ εκείνο τον Οκτώβρη χωρισμού που το γλυκό σταφύλι με άφησε να χαιδεψω με στοργή τη μοναχικότητά μου. Μου λείπει που το δάκρυ το σκούπιζε μια κουταλιά. Βάλσαμο και μαγεία μαζί η γλύκα του, σα σιρόπι μυστικό για την καρδιά, τα όνειρα και τη στιγμή...<br /><br />Γι' αυτό καλέ μου, λέω να περάσω μια από αυτές τις μέρες, απ' όπου είσαι και να σ'αφήσω λίγο γλυκό σταφυλάκι, ν' αποκτήσει σκοπό ο χωρισμός...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-2520426337197149792?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-1650863682141969572009-09-13T12:40:00.002+03:002009-09-13T12:56:44.040+03:00...βιώνω την επιστροφή...δεν υπάρχουν ήχοι, δεν υπάρχουν οσμές...μοιάζει με θάνατο, με αποσύνθεση...δεν ξέρω πως συνέβη...ήρθε μόνο του και με πότισε στον ύπνο...ξύπνησα κατάκοπη και η όρεξή μου εξαφανίστηκε...που είσαι γαμώτο...σε ποιον εφιάλτη παγιδεύτηκες και πως το κατάφερες, τώρα που τα όνειρα είχαν δόση πραγματικότητας και πραγμάτωσης... σιχαίνομαι την κατάσταση αυτή...σιχαίνομαι την αυτοκαταστροφή, κι όμως την αγκαλιάζω βάφοντάς τη με αποχρώσεις ρομαντικής οπτικής...και λίγο μετά το μέηκαπ τρέχει...δεν κρατάει πολύ...και φαίνεται το κατεστραμμένο πρόσωπο της ψυχής μου...γιατί τόσες ενοχές...γιατί να υπάρχει η φράση δικαιολογίας δε μπορώ...εγώ δε θέλω άλλο αυτή την κατάσταση... δεν θέλω την υπεροπτική διαστρεβλωμένη φωνή που λέει "η ζωή είναι μικρή για να ναι θλιβερή μωρό μου"...θέλω εκείνη την παιδική, τη σοφή που κραυγάζει με τρυφερότητα " η ζωή είναι μεγάλη, μην την κάνεις καρναβάλι"...η δική μου χαρά είναι ένα χάρτινο τσίρκο...θα το ξεσκίσω, θα το κάνω κομματάκια...θα τη χτίσω με υλικά στιβαρά πλέον...κουράστηκα από τα υλικά ταχύτατης ανάλωσης...που είσαι γαμώτο...έλα πάλι πίσωωωω, σε μένα, για μένα, προς εμένα...χτίσε ξανά καρδιά μου...θ αντέξεις πάλι!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-165086368214196957?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-41730022493673715242009-08-23T23:32:00.002+03:002009-08-23T23:36:21.585+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/SpGoOvDC15I/AAAAAAAAADE/nJKCs1LCdUY/s1600-h/dsc01171kc7.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/SpGoOvDC15I/AAAAAAAAADE/nJKCs1LCdUY/s320/dsc01171kc7.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5373260801530582930" /></a><br /><br />μία, μία...και ήρθε σχεδόν η στιγμή...κλείνω τα πάντα...χαίρομαι πολύ που θα μείνω μακριά από τον υπολογιστή και η επαφή μου με τις σκέψεις θα γίνεται μ΄σεω μολυβιού και τετραδίου...μέτρησα τις μέρες, μία, μία,...για λίγο δε θα μου λείψει τίποτα. μου λείπει μονάχα αυτό που πάω να ζήσω...απίστευτο μου φαίνεται..μέτρησα τις μέρες μία, μία και τώρα μπορώ να μου ευχηθώ...καλό καλοκαίρι...φεύγω...με περιμένει η αγαπημένη μου ακρογιαλιά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-4173002249367371524?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-65514531878744598282009-08-23T23:26:00.002+03:002009-08-23T23:30:13.218+03:00είναι ο δημοτικός της ραδιοφωνικός σταθμός... ακομπλεξάριστος και πολυπολιτισμικός σαν το λιμάνι του...μέσα σε μια ώρα έχω ακούσει Wilco, Florence and The Machine, Yaght, Regina Spektor, Spitfire, Λένα Πλάτωνος, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Νίκο Κουρκούλη και Νίκο Βέρτη...Τα ξένα ξέχωρα από τα ελληνικά, αλλά αυτή τη στιγμή που τα ελληνικά είδη περιπλέκονται μοναδικά μεταξύ τους, νοιώθω συγκλωνισμένη...μπορώ να μοιραστώ τη διαστροφή μου με άλλους ανθρώπους που ζουν τελικά στην ίδια πόλη...ω τι ευτυχία!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-6551453187874459828?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-22073633979104005112009-08-20T16:20:00.002+03:002009-08-20T16:28:25.621+03:00Πέρασα 2 μέρες στην Α. Με την αγαπημένη μου φίλη και τον φίλο μας Θ. Ήταν τέλεια. Η έννοια του παραδείσου για μένα. Μπάνιο, βιβλίο, σινεμά, σκατοδιάθεση που χωρίς καθόλου προσπάθεια, έσβησε με την πρώτη γουλιά ποτού και τις πρώτες μας λέξεις...Η προχθεσινή νύχτα μας βρήκε στο απομονωμένο μπαρ του διπλανού χωριού, να πίνουμε το ποτό μας, να θυμόμαστε και να ονειρευόμαστε. Η Γ. και ο Θ. τα είχαν παλιά και συνειδητοποιήσαμε πως είχαν περάσει 10 χρόνια από εκείνο το καλοκαίρι. Γιορτάσαμε την επέτειο του χωρισμού και ύστερα αρχίσαμε να φανταζόμαστε πως θα είναι η ζωή μας σε 10 χρόνια...οι προβλέψεις έχουν κοινό παρανομαστή την διατήρηση της φιλίας μας, που θα συνευρεθεί και πάλι τότε στο ίδιο μπαρ που θα είναι το μόνο που θα παραμείνει ίδιο,όπως και η λαχτάρα μας για τα τραγούδια που έπαιζε ο ντιτζει εκείνο το βράδυ...το είχε μυριστεί και μας έκανε το ίδιο δώρο. Μετράω τις μέρες για να πάω ξανά εκεί. 4 μείνανε...Η Γ. και ο Θ. θα γυρίσουν στην Αθήνα και γω θα είμαι εκεί και θα σχεδιάζω το μέλλον και θα μετράω τα χρόνια για την επόμενη συνάντησή μας, στο ίδιο μπαρ σε μια δεκαετία...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-2207363397910400511?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-53724217861152053422009-08-20T16:00:00.002+03:002009-08-20T16:06:59.533+03:00...και μόνο η διάθεση να γυρίσεις προς τη μεριά μου, με ειλικρινή παραδοχή της επίπονης κοινής κατάστασής σου, η μια σου λέξη μαζί με την επόμενη και την ακόλουθη...έμοιασε με άγγιγμα επούλωσης...σαν φτερό αγγέλου που αγκαλιάζει το σώμα, όταν πονάει στη μοναχικότητά του...δε σταμάτησε ο πόνος, αλλά σίγουρα γλυκάθηκε ...και ετοιμάζεται να πάει στη γωνιά του σιγά σιγά...για μια στιγμή, η μια σου λέξη, σε μεταμόρφωσε σε φύλακα - άγγελο...που πετά ελεύθερος και ξέρει πότε ν' αγκαλιάσει..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-5372421786115205342?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-60960702716691159102009-08-16T06:53:00.001+03:002009-08-16T06:59:41.322+03:00πολυ...περισσοτερο απο καθε αλλη απωλεια...για σενα...σταματησα να μετραω τα χρονια σου....τιποτα δεν εχει σημασια...το καρω πουκαμισο ...σ αγαπαω....δεν το χω πει σε κανενανμου λειπεις<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-6096070271669115910?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-20102630085644170502009-08-13T00:19:00.003+03:002009-08-13T00:36:54.119+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/SoM12zhNSGI/AAAAAAAAAC8/SwJsWPRl8I0/s1600-h/FH000011BBBB-thumb-545xauto.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 216px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/SoM12zhNSGI/AAAAAAAAAC8/SwJsWPRl8I0/s320/FH000011BBBB-thumb-545xauto.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5369194396414462050" /></a><br /><br /><br />Πάντα ήταν αισθητή και η απουσία σου ταυτόχρονα. Δε μπορώ να καταλάβω το πως... περπατώ στην πόλη μας, ξέροντας πως εσύ επέλεξες μια άλλη πόλη, άλλης χώρας, που μοιάζει να σε χωράει περισσότερο από κάθε άλλη. Όμως όσο, όταν και όποτε κινούμαι σ' αυτή μοιάζουν οι γωνίες έτοιμες να σε υποδεχθούν και την ίδια στιγμή μένουν μοναχικές, σκιαγραφώντας άγνωστες μορφές...μου λείπεις...όχι εσύ...αλλά η παρουσία σου...μ' αρέσει που χω πάντα την αίσθησή της...αλλά είναι στιγμές που απελπίζομαι στην αίσθηση της απουσίας σου...ειδικά όταν μέσα μου ξέρω πως μια άλλη πόλη σε χαίρεται και σε υποδέχεται με τα φώτα της στους διάπλατους δρόμους της...πότε θα καπνίσουμε ένα φτηνό τσιγάρο;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-2010263008564417050?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-43792273338587528202009-08-09T00:38:00.002+03:002009-08-09T00:45:59.368+03:00με "πειράζουνε"... Μιας κι έφυγε και το δεύτερο τρίτο της γειτονιάς αποφάσισαν να στήσουν το δικό τους πάρτυ. Μαζεύτηκαν στο απέναντι, κατά δύο ορόφους μπαλκόνι...δεν ξέρω καν πόσα είναι και έβαλαν απλά εκκωφαντική μουσική...κακή δυστυχώς...χωρίς συνοχή...το ότι να ναι. Μια έβαζαν Πέγκυ, μια Beyonce, μια Σάκη, μια eurotrash. Αποφασιμένη να ενδώσω στην αυτοπρόσκλησή μου για ένα Σαββατόβραδο στο σπίτι, κλείστηκα μέσα σε αυτό. Έκλεισα τις μπαλκονόπορτες, έβαλα το aircondition που σιχαίνομαι και προσπαθώ να περάσω όσο ευχάριστα γίνεται αυτή τη μοναχική αυγουστιάτικη βραδυά μου...κραπ! Ούτε στο σπίτι σου δε μπορείς να χαλαρώσεις...Το κέφι έχει ανάψει, η ώρα πλησιάζει 1, εγώ ακούω κανάλι 1, για να νοιώσω λίγη παρέα στη δική μου πόλη, αυτοί ακούνε το "Λένε για μένα" και μοιάζει να μου το αφιερώνουν...και δε θα θελα να τους χαλάσω το πάρτυ...υπό άλλες συνθήκες, ίσως να ήθελα να συμμετέχω αλλά το συμπούρμπουλο αυτό δεν τ' αντέχω....Αι στο καλό...άδεια πόλη σου λέει μετά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-4379227333858752820?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-23875761693531485892009-08-08T23:37:00.002+03:002009-08-08T23:39:24.147+03:00σ' εσένα ήταν οι κούρμπες του κορμιού σου. Αυτό θα θυμάμαι πάντοτε από σένα και τον τρόπο που χάιδευα τις κούρμπες σου.Μ' αυτό τελείωνα. Με το χάδι μου στις κούρμπες σου και τα απαλά φιλιά σου στον ώμο μου...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-2387576169353148589?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-27303241886303859642009-08-08T23:31:00.002+03:002009-08-08T23:35:33.185+03:00Την χαρά την έβρισκα σε μελαγχολικές ταλαντεύσεις μέσα μου. Μονάχα όταν πονούσα ένοιωθα τη ζωή να καταγράφεται στις κυτταρικές μου μνήμες. Και επειδή ευτυχής αισθανόμουνα όταν η ζωή ζωντάνευε μέσα από τα συναισθήματά μου, σχεδόν ύπουλα, αλλά με αυθεντικότητα υγρή, τοποθετούσα την ύπαρξή μου σε παιχνίδια βυθού, ώστε να μπορώ να βουλιάζω με την ησυχία μου...για να μπορώ να βιώνω τις στιγμές μου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-2730324188630385964?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-42028164120469487422009-08-08T23:23:00.002+03:002009-08-08T23:30:47.086+03:005 χρόνια πρίν...(παρελθοντικό κείμενο)<br /><br />Μια υποψία έρωτα ξεροσταλιάζει από χθες μέσα μου. Ψάχνει να υπάρξει ολόκληρη μα και πάλι βυθίζεται στο ανεκπλήρωτο, κατανοώντας την αδυναμία της να φτάσει στο ποθητό. Κι έρχεται κι αυτός ο καταραμένος σχεδόν, εθισμός στην ανάγκη του έρωτα να πολεμήσει την υποψία τούτη. Ισοροπώντας στο μεταίχμιο μιας μελλοντικής αίσθησης έρωτα στα μέσα μου και στον κατευνασμό των ερωτικών ορμών και χυμών που διαχέονται στο κοίταγμά του. Η έλλειψή του με πετάει σε σκοτεινές γωνιές πλήρους παράδοσης απλά για τη στιγμιαία ικανοποίηση της ανυπαρξίας του. Δεν τ'άντεξα. Υποβλήθηκα απλούστατα σε μια κατάθλιψη μικράς διαρκείας για τη μια ακόμα λανθασμένη κατεύθυνσή μου αλλά και για την παροντική μου συνειδητή επιλογή να μην ξαναψάξω τον έρωτα σ'ένα σώμα που φέρει την υποψία αυτή. Και απλά παραδέχτηκα την μοναχική μου φύση και ξανάρχισα ν' αναζητώ τον έρωτα στην ολοκληρωμένη του μορφή...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-4202816412046948742?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-8118147357510731002009-08-08T23:18:00.002+03:002009-08-08T23:21:35.935+03:00Η πρώτη...Η πρώτη απόλυτη, δίχως πισωγυρίσματα, χωρίς αντίδραση...Πονάει πολύ...Πονάει βουβά. Νοιώθω μουδιασμένη και αμήχανη...Γύρισε ο κόσμος ανάποδα...4 χρόνια πριν...και μετά το Μάη, ο Αύγουστος έγινε ο μήνας της απώλειας...φτάσαμε στην 3η...τις προσπερνάω γιατί δεν αντέχω άλλο να πονάω βουβά...συγγνώμη...μα σας οφείλω να ζήσω...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-811814735751073100?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-3562908445886999542009-08-08T22:54:00.004+03:002009-08-08T22:59:28.902+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/Sn3YfvpTQwI/AAAAAAAAACs/Gz2mW_ZeNrg/s1600-h/ELP_Love_Beach_cover.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 311px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/Sn3YfvpTQwI/AAAAAAAAACs/Gz2mW_ZeNrg/s320/ELP_Love_Beach_cover.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5367684370772738818" /></a><br /><br />Παραπονιόμουνα στον εαυτό μου πως αυτές τις μέρες δεν κάνω και πολλά για να ψάξω καινούργιες προς το δικό μου αυτί μουσικές...ψάχνοντας κάποιες φωτογραφίες για να διακοσμήσω τα κείμενα μου έπεσα πάνω σε αυτό το εξώφυλλο και μάλλον βρήκα το soundtrack των ημερών...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-356290844588699954?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-91905332755566127832009-08-08T22:36:00.005+03:002009-08-08T22:54:33.034+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/Sn3XnRh-EZI/AAAAAAAAACk/2a725PTdpnQ/s1600-h/_wsb_1960x1470_akrata_sea.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/Sn3XnRh-EZI/AAAAAAAAACk/2a725PTdpnQ/s320/_wsb_1960x1470_akrata_sea.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5367683400616251794" /></a><br /><br />Αυτές τις μέρες στην πόλη τις περνάω πολύ διαφορετικά απ' ότι περίμενα...Δουλεύω συνέχεια στον υπολογιστή, κοιμάμαι, κάνω πολλά κρύα ντούζ, βγαίνω σπάνια για τα δεδομένα μου, αλλά ακούω πολύ ραδιόφωνο και διάφορες συλλογές που διαφημίζει η τηλεόραση...για την ακρίβεια κολλάω με κάποιες από αυτές...είναι τα γα...να τα τραγούδια που περιέχουν...και οι αναμνήσεις που μου φέρνουν...<br /><br />Και τι δε θα έδινα να ήμουν 15 και πάλι και να παραθερίζω στην Α. για 3 ολόκληρους μήνες, μαζί με τους φίλους μου, να γεύομαι καρπούζι, κέφαλους, θαλασσινό νερό και τα πρώτα υγρά φιλιά στα κρυφά...Και τι δε θα δινα να γεύομαι τα ίδια,τώρα 15 χρόνια μετά. Για μένα το ίδιο είναι...σχεδόν... βρήκα μια συλλογή τραγουδιών που ακούγαμε τότε, τα βράδια που αράζαμε στην παραλία. Στην ουσία όλη η ζωή μας διαδραματιζόταν στην παραλία, πάνω,δίπλα, εκεί και άντε λίγο παραπέρα...Δεν αγαπάω τα νησιά το καλοκαίρι, δεν έχω μάθει να τ' αγαπάω και δεν ξέρω κι αν θέλω να τ'αγαπάω τους καλοκαιρινούς μήνες. Μου αρέσει η ασφάλεια του παραθερισμού και η ρουτίνα του... Την λατρεύω...29 καλοκαίρια, 28 γιατί το φετινό δεν πιάνεται...έμαθα να ζω εκεί και δε θέλω να τ' αποχωριστώ ποτέ... Αγαπημένοι φίλοι, καινούργια πρόσωπα, μπλεξίματα, περιπέτειες, συναισθηματικές, ποδηλατικές, θαλασσινές, πιλάφια (κωδικας), μπαρ ανάμεσα σε λεμονιές, κρέπες, απώλειες, αποχαιρετισμοί, ποδόσφαιρο, οι μυστικοί επτά, η Αλέξια και η Πωλίνα, νυχτερινοί ποδαρόδρομοι χιλιομέτρων ως την ντίσκο που μετανομάστηκε σε club, οι A-ha, κασσέτες και τα πρώτα cd, ο Πάνος και ο Jeff Buckley, μυριάδες βιβλία, θερινός κινηματογράφος, η Αρκούδα και οι Γυναίκες στα Πρόθυρα Νευρικής κρίσης, αμέτρητα πάρτυ, ύπνος πάνω στα βότσαλα το μεσημέρι, μπουγέλα, αμέτρητα και αυτά, κάναντα αργά, καβγάδες και μπουνιές, συμφιλίωση, φιλιά, ξανά μπερδέματα, ανταλλαγές παντώς τύπου, οι Scorpions, μπλούζ παντώς ύψους, ανταλλαγές χειμερινών γραμμάτων, κοκοράκια και ελεεινά λουλουδάτα σύνολα,αστέρια, astrea και μηχανάκια, βουτιές και πατητές, μακροβούτια και κολοτούμπες και πάνω απ' όλα ανεμελιά...και κάθε φορά που πατάω εκεί το πόδι μου...αυτή με γεμίζει ολάκαιρη...και πόσες άλλες ακόμα αναμνήσεις, που όταν μου σκάνε στην εικονική πραγματικότητα του σημερινού μου μυαλού, μου υπενθυμίζουν το πόσο ευλογημένη είμαι...θέλω όλα μου τα καλοκαίρια να τα ζήσω εκεί...<br /><br />σιγά σιγά, ξεκίνησανε και οι πρώτοι γάμοι των παρεών εκεί...θέλω να γεράσω εκεί...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-9190533275556612783?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-2260731452032666312009-08-08T21:52:00.004+03:002009-08-08T22:35:41.765+03:00και ένα χαζοεφηβικό χτυποκάρδι στην παραλία, στη δική μου παραλία και το βράδυ με την πανσέληνο να μου αφιερώνει αυτό το κομμάτι... που ήδη παίζει όταν ανοίγεις τη σελίδα<br /><br /><script type="text/javascript" src="http://static.delicious.com/js/playtagger.js"></script><br /><a href="http://www.fileden.com/files/2009/5/23/2453098/13%20-%20WE%20BELONG.MP3">13 - WE BELONG.MP3</a> Pat Benatar - We Belong<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-226073145203266631?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-67873499280752361992009-08-04T21:53:00.000+03:002009-08-04T21:55:08.021+03:00"Η υπερβολή αυτή δείχνει ότι μετά από μήνες παραλυσίας το σεξ από εξαιρετική πολυτέλεια ξαναγίνεται καυτό κομμάτι της ζωής σου. Σου επιτρέπεται ή μάλλον επιβάλλεται να φλερτάρεις ή να βγεις σε ραντεβού, ακόμα κι αν πληρώσεις εσύ ολόκληρο το λογαριασμό."<br /><br />Να το πάρω στα σοβαρά? Ουρανοκατέβατο θα μου ρθει?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-6787349928075236199?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-42649859325032487332009-07-31T17:28:00.001+03:002009-07-31T17:31:20.272+03:00Καλοκαίρι στο Λιμάνι…Αύγουστος στην πόλη…<br /><br />Για πρώτη φορά αποφάσισα να μην απομακρυνθώ από την ασφάλεια της οικίας μου για τον καλοκαιρινό μήνα …Αύγουστο. Απορώ ακόμα με αυτή μου την απόφαση. Ειλικρινά με συνθλίβει που δε θα φύγω προς θαλασσινές κατευθύνσεις, πλήρους αποτέφρωσης στην πλαστική άνεση μιας ξαπλώστρας, στο κάψιμο των πατουσών από τα ξαναμμένα βότσαλα και άσφαλτο, και αλκοολικές νύχτες παλιού λαικού στο απομακρυσμένο, στην άνω μεριά του χωριού, μπαρ του Κου Ντ. Το είχα τεράστια ανάγκη αλλά η συγκυρίες και μια διαστροφική πρόκληση προς τις αντοχές μου με καθήλωσαν στο λιμάνι, στην γειτονιά μου. Διότι με βάση το παραθεριστικό, καλοκαιρινό παρελθόν μου μόνο ως διαστροφή μπορεί να εκληφθεί τούτη η απόφαση. <br /><br />Κι αφού άρχισα να συνειδητοποιώ πως αυτό κληροδότησα στον εαυτό μου για τούτο τον Αύγουστο, άρχισα να σκέφτομαι πως θα το μετατρέψω σε παραθεριστική περίοδο, ποιες θα είναι οι δραστηριότητές μου. Δεν ξέρω τίποτα για την πόλη μου τα καλοκαίρια. Το πιο φωτεινό σημείο είναι πως ήρθε στην ιδιοκτησία μου ένα ολοκαίνουργιο ποδήλατο…Μαγική συγκίνηση. Αλλά η ανάλυσή της ανήκει σε άλλο κεφάλαιο… <br /><br />Για την ώρα αποφάσισα να ξεφυλλίσω μερικές εφημερίδες, δωρέαν τύπος σου λέει, με οδηγίες για την πόλη και όσους θα μείνουν πίσω σε αυτή…κοινώς παίξτο τουρίστας στην πόλη σου. Πήγαινε λέει μια βόλτα στην Ακρόπολη, πόσα χρόνια άλλωστε έχεις να το κάνεις; Κάνε λέει και μια βόλτα στη Διονυσίου Αεροπαγείτου…Έλα… δε μου είχε περάσει να κάνω όλα αυτά, που τα γράφει κάθε τουριστικός οδηγός…φίλε οδηγέ που τα γράφεις, έμεινες εσύ καλοκαίρι στην πόλη? Δε θέλω να γίνω τουρίστας εκεί που ζω την καθημερινότητά μου. Αυτό μπορώ να το κάνω οποιαδήποτε στιγμή. Πες μου ποια μπαρ θα παραμείνουν ανοιχτά, γιατί αυτά που πολύ αγαπώ στο δικό μου λιμάνι θα πάρουν κι αυτά τις διακοπές τους. Πες μου που θα πάω να φάω καλό ψάρι, φτηνό και χωρίς ταλαιπώρια βρε αδερφέ. Δε θέλω να φτάσω στη Νέα Μάκρη ε? Πάω και στο δικό μου χωριό…μισή ώρα παραπάνω είναι. κατέληξα πως αυτές οι δωρεές του τύπου, πουθενά δεν ωφελούν, τουλάχιστον για το καλοκαίρι… Οδηγοί πόλεις σου λέει μετά. <br /><br />Λοιπόν το σκέφτηκα…<br />- Μαθήματα γαστρονομίας…Θα γίνω το πειραματόζωο. Να πιάσουν τόσο τα 4 εουρα που έδινα τα σαββατοκύριακα για ν’αγοράσω τους γκουρμέτ οδηγούς μαγειρικής των εφημερίδων. Θα μαγειρεύω…ότι μου κατεβαίνει…<br /><br />- Φίλε οδηγέ, ξέρεις πως το Πέραμα, που συνήθως τυποποιείται στους βιομηχανικού, πτωχικού και γκέτο χαρακτηρισμούς, πρόκειται για ένα σπουδαίο βραδινό προορισμό. Φτηνό ψάρι, δίπλα στη θάλασσα, παρακολουθώντας το φέρι για Σαλαμίνα και παραδίπλα, καλοκαιρινό μπαρ με τέλεια ποτά, ατμόσφαιρα με αύρα αυθεντική, σούπερ μουσικές, πραγματικά ψαγμένες και χωρίς αναζητήσεις αναγνώρισης και αποδοχής και ο δρόμος της επιστροφής, μοναδικά ερωτικός…έχει και εξαιρετικές καβάτζες αν με πιάνεις…<br /><br />- Βόλτες με το ποδήλατο…βόλτες με το ποδήλατο, βόλτες με το ποδήλατο…κολιές, καλαθάκι με ψώνια, σατανικά παιδικό και αθώο<br /><br />- Εκτός από τις θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου, σκέφτομαι να πάρω να διαβάσω ξανά τους μυστικούς 7 ή τα πέντα λαγωνικά…όλα αυτά σε συνδυασμό με το ποδήλατο…που ξέρεις μπορεί να βρω κι άλλους και να λύσουμε κάποιο μυστήριο. Παιδικές εμμονές καλοκαιριού…Δεν έχω κανένα να παίξω ποδόσφαιρο γαμώτο…<br /><br />- Κρύα ντούζ..πότισμα των λουλουδιώνμε το λάστιχο και αυτομπουγέλωμα! Αυτό το κάνω έτσι κι αλλιώς κάθε καλοκαίρι<br /><br />- Κείμενα πολλά κείμενα, λέξεις πολλές λέξεις, γραμμένες σε χαρτί και ύστερα σε υπολογιστή…<br /><br />- Ύπνος…Το γελοίο είναι πως δε θέλω να κοιμάμαι, εκτός ξαπλώστρας και βοτσάλου υπό τη σκιά ενός δέντρου…βαριέμαι οικτρά εκτός… τα όνειρα δεν είναι τα ίδια..<br /><br />- Λέω να διαβάσω και το θησαυρό της ΒΑγίας …<br /><br />- Μουσική, πολύ μουσική, συνεχώς μουσική…καλιφορνέζικης προέλευσης, όπως και τα κρασιά που θα θελα να πιω, αλλά τα ήπια πέρυσι το καλοκαίρι! <br /><br />- Ίσως να εξασκηθώ και στη φυσαρμόνικα…<br /><br />- Και ν’ ανακαλύψω πόσοι ακόμα θα μείνουν στην πόλη…ποτέ δεν ξέρεις <br /><br /><br />Κι αφού ζήσω αυτό το καλοκαίρι στην πόλη θα σας δώσω free συμβουλές, όπως και ο free τύπος, μόνο που θα πιάσουν τόπο για του χρόνου….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-4264985932503248733?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-77328334786967318302009-07-09T02:24:00.001+03:002009-07-09T02:26:00.094+03:00...έσκυψε τρυφερά στ' αυτί του και είπε ψιθυριστά...κι ύστερα κούρνιασε στην αγκαλιά του...όλα καλά κι αποκοιμήθηκε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-7732833478696731830?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-60233958957800436462009-06-22T04:19:00.002+03:002009-06-22T04:31:40.676+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/Sj7crM-gl3I/AAAAAAAAACc/rO-Zpsho42o/s1600-h/DSC00023.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/Sj7crM-gl3I/AAAAAAAAACc/rO-Zpsho42o/s320/DSC00023.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349956042138621810" /></a><br /><br /><br />Πριν μερικά χρόνια, στο Αμόρε, τον κινηματογράφο, το θερινό, πρόβαλε το "Ποτέ την Κυριακή". Εγώ, η Σ. και η Ρ. βάλαμε τα καλά μας, τα κόκκινα κραγιόνια μας και ανηφορίσαμε πάνω κεί...να τιμήσουμε τα όμορφα κορίτσια...Η περηφάνια φούσκωνε μέσα μου, ως Ελληνίδα, Πειραιώτισσα και κυρίως γυναίκα που ακόμα τότε έψαχνε να βρει την ουσιαστική φύση της...Χαζεύαμε τη Μερκούρη, πίναμε πορτοκαλάδα, περιμέναμε το στόλο και για μια στιγμή πιστέψαμε τους μύθους μέσα από την οπτική της Ίλιας, μέχρι εκείνη τη μαγική στιγμή...που ο Φούντας γράπωσε μέσα στα στοιβαρά του μπράτσα την Μερκούρη και την διεκδίκησε, δίχως περιθώρια...η καρδιά μας έγινε κόμπος και η αναπνοή κρατήθηκε...μέχρι που η Ρ. την μετέτρεψε στο ωραιότερο Αχ.. (γυναικείας λαχτάρας)που άκουσα ποτέ στη ζωή μου...μ' αυτό το αχ αποτυπωμένο πλέον σε κάθε αναπνοή και χτύπο της καρδιάς μου, περιμένω και γω τον Τόνι, να με κρατήσει στην αγκαλιά του, εκεί πλάι στην ακρογιαλιά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-6023395895780043646?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-15266215750964782952009-06-22T03:47:00.004+03:002009-06-22T04:19:06.322+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/Sj7b-190JsI/AAAAAAAAACU/_IMNNMuDEnk/s1600-h/paliesagapes.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 206px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/Sj7b-190JsI/AAAAAAAAACU/_IMNNMuDEnk/s320/paliesagapes.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349955280047449794" /></a><br /><br /><br />Κάθε που μυρίζει καλοκαίρι κατηφορίζω προς το πασαλιμάνι και τραβάω τη ρότα της έκθεσης βιβλίου...Μ'αρέσει να τ' αγγίζω, να διαβάζω το οπισθόφυλλο, να χαζεύω τίτλους, να βλέπω τα εξώφυλλα...Πιο πολύ μ' αρέσει το ρίγος που σου προκαλεί η σύντομη περιγραφή του περιεχομένου. Στιγμιαίο ηλεκτροσόκ, σαν μια υποψία έρωτα...πόσα βιβλία περιμένουν ακόμα το άγγιγμά μου καρτερικά πάνω στη βιβλιοθήκη μου...Κάθε καλοκαίρι το ίδιο βιολί...απο παιδί...μ' αρέσει να χαζεύω μαζεμένους τους τίτλους της Τριανταφύλλου και να μου ρχονται οι αναμνήσεις κάθε ανάγνωσης, μ'αρέσει να μετράω το πόσα κλασσικά βιβλία δεν έχω διαβάσει και έτσι γεμίζω ελπίδα πως θα γεμίζω με υπέροχες λέξεις τις νύχτες μου, ακόμα κι αν δεν το κάνω πάντα...Μ' αρέσει να συλλέγω κάρτες της Οδός Πανός (σήμερα βρήκα την Κατερίνα Χέλμη και τη Μαίρη Χρονοπούλου απ' τα Κόκκινα Φανάρια - και τις πήρα - είχε και μια με τον Κώστα Κακκαβά, αλλά τελικά κατέληξα πως είναι πολύ καλό παιδί για τα γούστα μου. Μ' αρέσει να ξεφυλλίζω τα υπέροχα βιβλία του Χουλιαρά και μαζί τις ζωγραφιές του...Τα βιβλία είναι κατά κάποιο τρόπο οι μνήμες μου...Κι όπως είπε ο Λούης, ο πραγματικός, απ' το βαμμένα κόκκινα μαλλιά, σε εξαιρετικό ρεπορτάζ του Σταύρου Θεοδωράκη, ένα βιβλίο μπορεί να σε ταξιδέψει πολύ μακρύτερα από τη φαντασία και τη θάλασσα...Τα βιβλία είναι οι μνήμες της πραγματικότητας και της φαντασίας μου. Μ' αρέσει να πέφτω κάθε φορά στην Αισθηματική Αγωγή του Φλωμπέρ και να θυμάμαι τον δικό μου ανεκπλήρωτο έρωτα - καψούρα, που μου το είχε χαρίσει στα γενέθλιά μου (ΉΤαν μια από τις στιγμές που αποτέλεσαν αιτία της βάπτισής μου σε Αστέρω Κουλίδου). Κάθε χρόνο το ίδιο βιολί...Κάθε χρόνο βρισκομαι μπροστά στον πάγκο με τα βιβλία της Μάρως Βαμβουνάκη και σχεδόν υποσυνείδητα μπαίνω στον πειρασμό, όχι μόνο να διαβάσω την υπόθεσή τους ή να τ'ακουμπήσω...όχι, μπαίνω και στον πειρασμό να τ'αγοράσω...μισώ σχεδόν στιγμιαία τον εαυτό μου...πως μπορείς μαρί...Δεν ξέρω πως κατάφερα κατά τη διάρκεια της εφηβείας μου να ταυτιστώ, κι εγώ και οι τότε φίλες μου & φίλοι, να ταυτιστούμε με τις 40 + γυναίκες, που όλα τ' άφησαν ανεκπλήρωτα στη ζωή τους και αποφάσισαν ξαφνικά να τα παρατήσουν όλα, να πάνε σε κάποια νησί ή σε κάποια πόλη που στα νιάτα τους είχαν ζήσει τον έρωτα, την εφηβεία τους και άλλες σημαντικές στιγμές τους, και ως δια μαγείας όλα να λύνονται...Μερικά χρόνια πριν διάβασα ξανά τις παλιές αγάπες που πάνε στον Παράδεισο και απόρησα με τον εαυτό μου...Μα πως? Τελικά αυτή τη στιγμή συνειδητοποιώ πως ίσως και μέσα από την ανάγνωση όλων αυτών των ιστοριών να πέταξα από πάνω μου κάθε είδος φεμινισμού...σιχαίνομαι το να είμαι ανεξάρτητη γυναίκα...ανεξάρτητος άνθρωπος θέλω να είμαι, ολιγαρκής και αυτάρκης ... Αι σιχτίρι...μ'όλες εκείνες ...και τις φίλες και τους φίλους που τα μοιραζόμασταν, γιατί αυτοί πλέον δεν είναι στη ζωή μου...ΑΚολούθησαν το δικό της δρόμο και γω το δικό μου...και μένω εδώ...με μερικούς πειρασμούς μικρής επαναληπτικής αναγνωσης,ένα είδος test drive στον εαυτό μου...Άλλωστε προσπαθούσα χρόνια να τη σκοτώσω μέσα μου...Πιθανώς να τη σκότωσα εντελώς...Να ζήσουν τα αγοραία κορίτσια...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-1526621575096478295?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-17816892937822950082009-06-19T16:26:00.003+03:002009-06-19T16:32:39.813+03:00Το πιο υγρό καλοκαίρι θα ναι αυτό, από τη θέρμη του και τις συγκινήσεις που καταφθάνουν καθημερινά...έπειτα από κόπο...Σταγόνες ιδρώτα και δακρύων χαράς...<br /><br />κι ύστερα όλοι θα πάμε στην ακρογiαλιά...<br /><br />και κάτω από τον ίσκιο των δέντρων...ένα υγρό φιλί στο μορφέα που θα' ρθει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-1781689293782295008?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-91192582754527367392009-06-19T16:19:00.005+03:002009-06-19T16:33:57.600+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/SjuRJxe-WEI/AAAAAAAAACM/7dsr1jj2d0I/s1600-h/pireaus-port.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/SjuRJxe-WEI/AAAAAAAAACM/7dsr1jj2d0I/s320/pireaus-port.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349028579520698434" /></a><br /><br />Αυτό το καλοκαίρι αρνούμαι πεισματικά ν' αφήσω το λιμάνι μου...Θα μείνω εδώ...ίσως για πάντα...θα μείνω εδώ και θα κουνάω σε άλλους το μαντήλι..του αποχαιρετισμού ...και θα υποδεχτώ όσους πεισματικά θα γυρνάνε πίσω σε αυτό...ο στόλος καταφτάνει...σε λιγάκι...αχχχχ!<br /><br />Κι άκου τώρα το κομμάτι έκπληξη των Κόρε Ύδρο σε στίχους Γιώργου Χρονά, που παίζει πρώτο στο player...θα καταλάβεις..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-9119258275452736739?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-39788234339235202172009-06-09T19:02:00.009+03:002009-06-09T21:18:15.948+03:00Οι φίλοι μου παντρεύονται... και νομίζω πως για τους περισσότερους, αυτό που έχει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον κατά την προετοιμασία του γάμου τους, είναι το τραγούδι ή γενικότερα το soundtrack της βραδιάς...Εγώ το σκέφτομαι εδώ και χρόνια και για τους φίλους μου και για μένα...Μόνο που δε νομίζω πως θα βρω ποτέ γαμπρό να μοιραστεί τα ίδια μουσικά γούστα για το γάμο μας, παρά μόνο τα ίδια σεξουαλικοερωτικά...<br /><br />και ξεκινά η λίστα.. my Wedding Songs - #1<br /><script type="text/javascript" src="http://static.delicious.com/js/playtagger.js"></script> <a href="http://www.fileden.com/files/2009/5/23/2453098/Esi-Tzina%26Adonis.mp3"></a> Εσύ - Τζίνα Σπηλιωτοπούλου & Αντώνης Πολίτης<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-3978823433923520217?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-7039729940069191202009-06-04T21:41:00.003+03:002009-06-04T21:55:09.441+03:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/7HQmYTfAWB0&hl=en&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/7HQmYTfAWB0&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Άνοιξα το ράδιο και έπαιζε για τις παλιές αγάπες που πάνε στον Παράδεισο...Αυθόρμητα άρχισε να ριγεί το φυλλοκάρδι μου...Μα γιατί κάθε φορά που ακούω ακόμα Πυξ Λάξ, νοιώθω σαν να ερωτεύομαι...ακόμα κι αν τους έχω πλέον ξεχασμένους, ίσως και να τους έχω αποτάξει και αυτούς και τη Μάρω Βαμβουνάκη, την οποία για χρόνια προσπαθούσα να σκοτώσω μέσα μου (αν και αυτό είναι άλλο κεφάλαιο). Κάθε εφηβικό μου καλοκαίρι συνοδευόταν με κάποιο τραγούδι τους, και το ταξίδι για την θάλασσα, τα ιδρωμένα μου σεντόνια, τα χείλη και τ' αγγίγματα των αγοριών, οι αναστεναγμοί της αναμονής για ένα φιλί ήταν άρρηκτα συνδεμένα με τους ήχους τους...Τα καλοκαίρια πέρασαν και μαζί και οι ίδιες αγωνίες για τον επερχόμενο έρωτα. Οι Πυξ Λαξ διαλύθηκαν. Εκείνη που μαζί μοιραζόμασταν τις ακροάσεις, τα όνειρα, τ'αγόρια, το αλκοόλ, τα γέλια εκδιώκθηκε από τη ζωή μου...βίαια και αβίαστα μαζί...Και σήμερα που ένοιωσα τη ζέστη του καλοκαιριού να ιδρώνει το κορμί μου και το μυαλό...και σήμερα που η ζωή μου, μου αποκαλύπτει καθημερινά τα θαύματά της, και σήμερα που καρδιοχτυπώ σε κάθε τραγούδι...ήρθαν οι παλιές μου αγάπες και ξάφνου βούρκωσα. Καλοκαίρι μύρισε...θέλω ξανά να τους ακούω, θέλω να μοιράζω υγρά φιλιά στ' αγόρια, θέλω ένα μελαχροινό αγόρι να μου χαμογελάσει στη συναυλία, θέλω να κάνω μακροβούτι, θέλω ν' αναστενάξω, θέλω να ερωτευτώ και ν'αφιερώσω, δίχως ενοχές το Σ'αγαπώ τους και σε σένα καλή μου να σου πω πως σε συγχώρεσα...Καλοκαίρι μύρισε<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-703972994006919120?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-30896673292704941622009-06-02T10:27:00.003+03:002009-06-02T10:33:20.865+03:00σε αληθινά ρομάντζα παντώς τύπου...με επιβεβαίωσε περίτρανα ο Γ. <br /><br /><script type="text/javascript" src="http://static.delicious.com/js/playtagger.js"></script> <a href="http://www.fileden.com/files/2009/5/23/2453098/Lolek-AValseOfATruRomance.mp3"></a> Lolek - A Valse of A True Romance<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-3089667329270494162?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-47847542666516366022009-06-01T18:09:00.002+03:002009-06-01T18:10:07.820+03:00Πολλαπλώς...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-4784754266651636602?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-56717419039229487482009-06-01T18:09:00.001+03:002009-06-01T18:09:42.720+03:00Έσταξα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-5671741903922948748?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-9070724870516268932009-05-24T01:12:00.010+03:002009-06-02T16:15:49.573+03:00από μουσικά ρομάντζα, δάκρυα συγκίνησης, καρδιοχτύπια, μέσα από θεσπέσια μπλεξίματα νοτών... από τη μελαγχολία ξέφυγε ο Μάης, από τις μελωδίες...μύρισε ξανά αγάπη... το soundtrack ενός νέου Μαγιού!<br /><br />Κόρε Ύδρο <br /><script type="text/javascript" src="http://static.delicious.com/js/playtagger.js"></script> <a href=" http://www.fileden.com/files/2009/5/23/2453098/OtanEisaiMaziMou_OtanEimaiMaziSou.mp3"></a><br />Κόρε Ύδρο - Όταν είμαι μαζί σου/ Όταν είσαι μαζί μου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-907072487051626893?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-31002829662692634282009-05-24T01:03:00.004+03:002009-05-24T01:12:03.107+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/Shhyxig423I/AAAAAAAAAB8/zTZsmqoEIdg/s1600-h/1950s_wedding_dress.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 214px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/Shhyxig423I/AAAAAAAAAB8/zTZsmqoEIdg/s320/1950s_wedding_dress.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339143553651628914" /></a><br /><br />Από την άλλη, ξέρω όλες τις λεπτομέρειες του δικού μου γάμου...Στάνταρντ θα φοράω το πιο φτηνό νυφικό...έχω βρει ήδη το σχέδιο...η κόμμωση θα είναι οπως είναι καθημερινά με μια προσθήκη λουλουδιών, η φίλη Π. έχει ήδη σκεφτεί το σχεδιασμό των προσκλητηρίων, στην εκκλησία θα φτάσω με το DCV του παιδικού φίλου Π., η τελετή θα γίνει είτε στην μικρή εκκλησία σ' επαρχιακή κωμόπολη της επαρχίας, ή στον Άγιο Νικόλαο στον Πειραια, το party θα γίνει είτε στη μπαρ με της λεμονιές στην ίδια επαρχιακή πόλη, αλλιώς κάπου στο λιμάνι πειραιά, τα μόνα λουλούδια που θα υπάρχουν θα είναι ήλιοι, οι μπομπονιέρες θα έχουν και cd compilation από εμένα, μουσική θα παίξει ο Η. και μερικές αγαπημένες μπάντες...το τραγούδι του γάμου δεν το αποκαλύπτω...αν και φοβάμαιπως θα χρειαστεί ν αλλάξε, εκτός κι αν παντρευτώ άτομο με ίδιες ερωρικές επιλογές...για το κουμπαριλίκι επιφυλλάσομαι ακόμα...Όλα τα έχω σχεδιάσει, όλα τα έχω βρει εκτός από τον γαμπρό...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-3100282966269263428?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-25776646309514662452009-05-24T00:54:00.004+03:002009-05-24T01:02:47.105+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/ShhycjzRcJI/AAAAAAAAAB0/FvdPQwjINRs/s1600-h/wedding_dress_1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 251px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/ShhycjzRcJI/AAAAAAAAAB0/FvdPQwjINRs/s320/wedding_dress_1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339143193219920018" /></a><br /><br /><br />Τον τελευταίο χρόνο έχουν ξεκινήσει και παντρεύονται οι φίλοι μου σαν τις μύγες...Προσοχή... οι φίλοι μου και όχι οι φίλες μου...πράγμα που πλέον με όσα μου συμβαίνουν δε μου φαίνεται και ιδιαίτερα αξιοπερίεργο, αν και αντικειμενικά εδώ που τα λέμε ΕΙΝΑΙ... Το θέμα είναι ότι αυτό τον καιρό μιλάω συνέχεια για τους γάμους που έρχονται, σκέφτομαι τι θα φορέσω, πόσο τέλεια θα περάσουμε, πόσο πάλι θα συγκινηθώ - σκέφτομαι να πάρω ειδικά χαρτομάντηλα ή καλύτερα κάποιο μαντήλι ασορτί με τα φορέματα...- και ότι ίσως εκεί να γνωρίσω και τον έρωτα της ζωής μου...λέμε τώρα...Με τη μία ή την άλλη πάντως, οι φίλοι μου με ονόμασαν γουέντινγκ κράσερ...εδώ που τα λέμε δε θα με χαλούσε... Άσε που δεν υπάρχει περίπτωση να μη χορέψεις...Το χειρότερο είναι πως άρχισα να βλέπω πως παντρεύομαι... το ακόμα χειρότερο είναι πως στο όνειρο είμαι τόσο χαρούμενη, που όταν ξυπνάω επέρχετε μια θλίψη που τελικά δε μου συμβαίνει στην πραγματικότητα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-2577664630951466245?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-9856112929351697282009-05-24T00:33:00.002+03:002009-05-24T00:41:44.612+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/ShhsAyqE-pI/AAAAAAAAABs/PEu0AGlLfCg/s1600-h/IMG_3447.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 213px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/ShhsAyqE-pI/AAAAAAAAABs/PEu0AGlLfCg/s320/IMG_3447.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339136119101782674" /></a><br />Πέρασε ακόμα ένας χρόνος...κι ήρθε ο Μάης ξανά...μα η μελαγχολία πέρασε για μια στιγμή στο κοίταγμα της εικόνας που κουβαλάω σε κάθε προσωπικό μου χώρο, πριν ακόμα χαθεί στα νερά...θα με στοιχειώνει πάντα...ανεξήγητα αλλά θα το κάνει, όπως και τ'άλλα ανεξηγητα της ζωής μου,ειδικά εκείνα που έφυγαν πριν καν καταλάβω το πόσο και πως εισχώρησαν στα κύτταρά μου... μα έτσι κι αλλιώς, ύστερα απ' όλα αυτά θα πάω πάλι στην ακρογιαλιά...και θα περάσει ένας ακόμα χρόνος και θα έρθει και ο επόμενος Μάης...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-985611292935169728?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-30055504968048624902009-05-17T12:59:00.003+03:002009-05-24T01:27:46.388+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/Shh4SgaxwGI/AAAAAAAAACE/WprpTbZTxzE/s1600-h/dancing-couple-moonlight-dance.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 244px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/Shh4SgaxwGI/AAAAAAAAACE/WprpTbZTxzE/s320/dancing-couple-moonlight-dance.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339149617582948450" /></a><br /><br /><br /><br />Ουπς…δεν το συνηθίζω… γραπτό εν υπολογιστή…άδικο μου φαίνεται…λίγο βαριέμαι τα πλήκτρα επί του συναισθήματος, με αδειάζουν οι πληκτρολογήσεις επί της ουσίας….παρόλα τ’ αυτα έμοιαζε κάτι τα μάλα άνω του δελεαστικού…τα’ αντέχω…θες η συνήθεια …θες ο κωδικός, κοινός ή κοινής σκέψης…με ράγισε πάνω στα κουμπιά και τα άφησα και το δάχτυλο και το καταπονημένο μου, από το τι, θα στο πω μια μέρα, κορμί! <br /><br />Ζω μεγαλοφώρες στιγμές και δεν τις ζω…είναι μεγαλοφώρες αλλά δεν τις ζω…προσπαθώ…τώρα που σου γράφω νομίζω πως τις ζω…σγουάουυυ<br /><br /><br />Έχω στοιχειωθεί η άμοιρη μέσα σε μια κουβέντα σου …και μένω εκεί γιατί ξέρω πως αυτή σφύζει μέσα της όλα όσα είμαι …θα μπορούσα να στο αναλύω επί ώρες…μα είναι δυνατόν καρδούλα μου (το εννοώ) … «Πότε χόρεψες, για κάποιον άλλο, το χορό του φιλιού…πότε;». Μα είναι δυνατόν …να μην πέσω σε μια υποψία στιγμιάιου έρωτα, ακόμα κι αν ξέρω πως οι ερωτικές μας κατευθύνσεις είναι κοινές…Ένα σ’αγαπώ δε θα σου τ’ αρνιόμουνα…μεγαλόψυχη γεννήθηκα, μεγαλόψυχη θα πεθάνω…κοινώς πουτάνα με την καλή έννοια. Ξέρεις εμείς του κάτω λιμανιού είμαστε οι καλύτερες σε όλα και πάνω απ’ όλα στην αλήθεια …γιατί ποτέ δεν αρνηθήκαμε τη φύση μας… τι σου λέω τώρα…μα και πάλι αγάπη μου πως τόλμησες να ξεστογράψεις αυτή την φράση? Πρέπει να ήμουν στα όνειρά σου ε? Η Λόλα υπήρξα εγώ κι όταν σε γνώρισα σκεφτόμουνα και ύστερα όλοι πήγαν στην ακρογιαλιά! <br /><br />Να σε πάρω λίγο μαζί μου…? Να σου χορέψω ένα φιλί? Θα τ’αντέξεις? Ναι … από μένα? Μπα…έχω αμφιβολίες… άσε να σου χορέψω το χορό του φιλιού…είμαι σίγουρη πως δεν θα το χεις δει… κι ας μας χωρίζουν ελάχιστα χρόνια πρακτικά κι ας μας χωρίζουν πολλά επί της ουσίας…Εσύ το ξέρεις..εσύ το δείχνεις…Είμαι ριξικέλευθη και ευθής …(και ανορθόγραφη) τ’αντέχεις?<br /><br />Θα μεγαλώσεις και θα γίνεις νέος όσο πρέπει? Τ’αντέχεις?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-3005550496804862490?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-3598175335102958912009-05-17T12:36:00.003+03:002009-05-17T12:44:30.856+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/Sg_cdN3weYI/AAAAAAAAABk/Cg4zjC3F2is/s1600-h/hand-with-a-cigarette.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 208px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/Sg_cdN3weYI/AAAAAAAAABk/Cg4zjC3F2is/s320/hand-with-a-cigarette.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5336726477955168642" /></a><br />ο συγκεκριμένος διάλογος αποθηκεύεται εδπώ και χρόνια σε κάθε νέο υπολογιστή που πέφτει στα χέρια μου. το κουβαλώ χρόνια σαν μυστική αποστολή. πάνε πολλά χρόνια από τότε που τα χέρια του Ν. έκαναν διάλογο με τα δικά μου χέρια στο πληκτρολόγιο ενός φορητού υπολογιστή μια νύχτα, που δε θυμάμαι καν πλέον αν ήταν κρύα ή ζεστή...διάλογος με γραπτές λέξεις και φόντο ένα φίλο του Ν. που κοιμόταν. και μερικά φτηνά τσιγάρα...Ο Ν. βρίκεται στο Παρίσι. Εγώ εδώ... πάνε χρόνια που χουμε να μιλήσουμε έτσι γραπτώς. Το σίγουρο είναι πως ο Ν. πάντα με εντυπωσίαζε <br /><br />"Άσε με να σε εντυπωσιάσω....."<br /><br />δεν υπαρχει τίποτα?<br /><br />και αυτο τι είναι τοτε?<br /><br />έλα πες μου<br /><br />αν νομιζεις οτι η εκφραση fucked up ειναι προνόμοιο σου αυταπατάσαι<br /><br />αυτό από που έμαθες?<br />νομίζω οτι καλύτερα να παρακολουθησουμε το στεφανο που κοντευει να τον παρει ο υπνος<br /><br />πρόβλημα σου! αν θες να σε παρει ο υπνος<br /><br />αποφεύγεις?<br /><br />απλα νομιζω οτι ειναι αστειος<br /><br />αποφευγω?<br /><br />ισως οχι την ερωτηση αλλα την απαντηση<br /><br />την στιγμή???.<br /><br />η στιγμη ειναι προβολη της ευθειας που φτανει σε ενα μερος που οι στιγμες ειναι μακρυα απο εδω....<br />γιατί πονΆς?<br /><br /> τα ομικρον απο τη λεξη πονος δεν ειναι αρκετα...<br /><br />μουντο αυριο?<br />τι ωρα?<br />10.30<br />πριν αυτο?<br />έχουμε ώρες οριν απο αυτό<br /><br />και ειχαμε ωρες πριν απο τωρα..<br />ο καθενας τις δικες του που επηρεαζουν καθε ωρα καθε στιγμη<br />ο κοσμος ξεκινα και τελειωνει στον κοσμο<br />στο/<br /><br /> μουντο<br /><br /><br /><br /><br />πόνεσα<br /><br />οκ<br />είσαι καΙ ΣΥ Τ ιδια<br /><br />κι ας μην το πιστεύω σκόμα! κι ας σε νοιώθω <br /><br />αν μαθεις θα καταλαβεις<br /><br />αγγλια μπιτλσ<br />και πολλα αλλλα<br />και αλλα<br /> θες να τα πουμε αυριο?<br />οι δυο μας?<br />και ο τζακ ντανι<br />να βαλουμε και τη χοσε??<br />βεβαια<br />μουντο το βραδρη <br /><br /><br />νομιζω ομως οτι κρινοντας το εσωτερικατο βλεμμα του στνυστεφανου πρεπει να το δυαλαμε σιγα σιγα<br />το κακομοι<br /><br />και βαριεται και νυσταζει<br /><br />δου΄λευεις αυριο?<br /><br /><br />πάνντα<br /><br />τοτε...\<br />ας αννανεωσουμε το διαλογο με το λαπτοπ σου για αυριο<br /><br /><br />θα με αφήσεις να σε εντυπωσιασω?<br /><br />παλι?<br />ναι<br />θα με αφήσεις??<br /><br />θα σε αφησω να σκεφτεις αν θελεις να με εντυπωσιασεις<br />...παλι<br /><br />θέλω ..<br />και δε θέλω να σκφτω πως θα το κάνω<br /><br /><br />τελος....<br /><br />Σημείωσε για να μην ξεχάσεις: <br />αφου μου αρέσει τόσο ο Αντονυ ανδ δε τσονσοσνς<br />να ακουσω το λαιβ σπλιτ με τους καρεντ 93 <br />αν δε το βρω να ρωτησω τον φιλο μου τον Μπ.να πει στον φιλο του τον μιχαλη να το φερει και να μου το δωσει.<br /><br />μη ξεχασω επισης να αισθανομαι καλα αυριο και να μη σκεφτομαι οτι εκανα μαλακια γιατι δεν εκανα<br /><br />να θυμηθω να μη ποναω<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-359817533510295891?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-30650070109505743612009-05-17T12:27:00.003+03:002009-05-17T12:33:43.804+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/Sg_Z7BkgkRI/AAAAAAAAABc/p4SOanjRlJE/s1600-h/good-fairies-of-new-york-martin-millar.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 187px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/Sg_Z7BkgkRI/AAAAAAAAABc/p4SOanjRlJE/s320/good-fairies-of-new-york-martin-millar.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5336723691514401042" /></a><br />Νεράιδα της Νέας Υόρκης. Και κει που που προσπαθούσα να εμπνευστώ και επλεκα σενάρια στο μυαλό μου. Και κει που επί ώρες έψαχνα τα βιβλία μου, σκεπτόμενη το πως θα καταφέρω να μεταμορφωθώ σε κάποιο χαρακτήρα μου ρθε η επιφοίτηση...Νεράιδα της Νέας Υόρκης από το σχεδόν ομώνυμο βιβλίο του Martin Millar που ήταν από τ' αγαπημένα μου την εποχή της εφηβείας μου. Δε χρειάστηκαν και πολλές μεταμορφώσεις μιας και τα συστατικά της συμπεριλαμβάνονταν και στη δική μου συνταγή δημιουργίας. ΈΠρεπε να γίνουν απλά πιο ορατά. Φόρεσα δύο κόκκινα τεράστια φτερά, έβαλα το κόκκινο κραγιόν μου, πασπαλίστικα με αστερόσκονη και βγήκα για την τελευταία rock n roll νυχτα των Αποκρεών!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-3065007010950574361?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-56063172904019078122009-02-26T22:25:00.002+02:002009-02-26T22:55:26.546+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/Sab68YjbDmI/AAAAAAAAABM/E3SknMB5ESI/s1600-h/800px-Dalida_-_Tombe_-Grave-_-_Cimeti%C3%A8re_de_Montmartre_(Paris).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/Sab68YjbDmI/AAAAAAAAABM/E3SknMB5ESI/s320/800px-Dalida_-_Tombe_-Grave-_-_Cimeti%C3%A8re_de_Montmartre_(Paris).jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307205126192828002" /></a><br /><br />όσο κι αν έψαξα, αυτό τον τάφο δεν τον βρήκα ποτέ στο Νεκροταφείο της Μονμάρτης. Δεν ξέρω γιατί, πηγαίνοντας στη Μονμάρτη, αποφάσισα να επισκεφτώ ως μνημείο, το νεκροταφείο στο οποίο είχαν θαφτεί αρκετά γνωστά πρόσωπα...Πραγματικά, τώρα που το σκέφτομαι, μου φαίνεται κάτι παραπάνω από μακάβριο...αλλά μάλλον δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία. Απ' όλους τους τάφους έναν επέλεξα να ψάξω και ν' αποτυπώσω με το φωτογραφικό μου φακό. Όσο κι αν προσπάθησα δεν τα κατάφερα. Λες και ο τάφος είχε εξαφανιστεί. Όσες φορές κι αν τσέκατα το χάρτη, όσες φορές κι αν έκοψα βόλτες γύρω γύρω από το σημείο που υποδείκνυε την ύπαρξή του, βρέθηκα να μπλέκομαι σε χορταρικά άλλων τάφων. Στο τέλος αποφάσισα να φύγω άδοξα αλλά με την σιγουριά πως δε θα παρανοήσω για ένα τάφο. Κατηφόρησα όσο πιο γρήγορα μπορούσα από τη Μονμάρτη, τραγουδώντας Dalida...<br /><br />Η κουλή αυτή ανάμνηση μου ήρθε μέσα από την ιδέα να ντυθώ αυτές τις απόκριες Dalida. Ναι θα το ήθελα πάρα πολύ. Θα ήθελα ακόμα και να τραγουδήσω κάποια από τα κομμάτια της! Θα ήθελα για μια νύχτα να ντυθώ Dalida, ακόμα κι αν η μοναδική ομοιότητα θα ήταν το μακρύ μπλέ μεταξωτό φόρεμα που φόρεσα στο γάμο του θείου μου. Για άλλη μια φορά στάθηκα ασυγχρόνιστη και έτσι κατέληξα να ντυθώ cowboy junkie...και να φανταστείς ότι δε θυμόμουνα ούτε ένα κομμάτι τους. <br /><br />Μου μένει άλλο ένα αποκριάτικο πάρτυ γι αυτή τη χρονιά και η θεματολογία του, πάλι θα με κρατήσει μακριά από τη φαντασίωσή μου... ΄΄Ηρωες βιβλίων σου λέει...τι να ντυθώ?<br /><br />Η Κα Σλέσινγκερ από την "Αισθηματική Αγωγή", βιβλίο που με στιγμάτισε καθώς αποτέλεσε το πρώτο δώρο, μεγάλης μου καψούρας, ο Κάσιντι που εκφράζει ακόμα το αμερικάνικο όνειρο, η ηρωίδα του Σάββατο Βράδυ στην άκρη της Πόλης, που γύρισε από το αμερικάνικο όνειρο, το ένα παιδί μετράει τ'άστρα που ακόμα δεν έχω καταφέρει να διαβάσω, η Happy Λου που απλά μου άρεσε, η η Στέλλα που ταινία έγινε, αλλά το σενάριο κυκλοφόρησε ως βιβλίο; Κοιτάζω τα βιβλία μου και δεν μπορώ να καταλήξω...<br /><br />Οι βιογραφίες πιάνονται? Βιογραφία της Dalida άραγε υπάρχει?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-5606317290401907812?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-52348036907648210982009-02-26T22:15:00.003+02:002009-02-26T22:25:22.585+02:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/NgKg6AtSOlg&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/NgKg6AtSOlg&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Πήγα και γω πίσω στη μαμά, στην καμαρά μου την παιδική...Δεν άντεξα να ζήσω άλλο μόνη μου σ' ένα μεγάλο άδειο σπίτι. Δεν άντεξα τον εαυτό μου. Προτίμησα την μοναξιά εκ του ασφαλούς...Πήγα πίσω στη μαμά μου, χωρίς να ψάχνω τον πρίγκηπά μου. Έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν θέλησα πρίγκηπες. Δε μου άρεσαν οι χλιδές. Αστούς πάντοτε προτιμούσα κι ας κληροδότησα στον εαυτό μου τον τίτλο της μαντάμ. Αυτό ήρθε στη μετέπειτα πορεία της ζωής μου. Αστικός τίτλος κατά μια δική μου έννοια. Πήγα πίσω λοιπόν στη μαμά μου και ξεκουράζομαι. ΦΟβήθηκα το πισωγύρισμα. Σαν έφηβη νοιώθω...αλλά, έτσι κι αλλιώς εδώ που τα λέμε την εφηβεία μου ποτέ τελικά δεν την ξεπέρασα. Τώρα την ξαναπερνάω...πίσω λοιπόν στη μαμά μου. Είμαι ξανά 16 κι ας έχουν περάσει πολλά χρόνια από εκείνη την εποχή. Προσπαθώ μέσα από την παιδική μου κάμαρα να γίνω όσα ονειρευόμουνα για εμένα στα 16... έχει πλάκα...γιατί τελικά ίσως και να τα καταφέρω να γίνω αυτό που νηφάλια και δίχως φόβους ονειρευόμουνα! Ναι...χαίρομαι, λοιπόν που πήγα πίσω λοιπόν στη μαμά μου...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-5234803690764821098?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-77279953689430397052008-06-17T18:04:00.002+03:002008-06-17T18:15:30.565+03:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/EXuVUKJEyhU&hl=en"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/EXuVUKJEyhU&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><br />Είχα γράψει και γω η καρμίρω για ένα άρθρο σχετικά με τη μελαγχολία που με πιάνει το Μάη! (Κουλίδου είμαι, Μάη Μελαγχολώ) ...Αποφάσισα να το αναρτήσω και στο ιστολόγιό μου μαζί με τα ανάλογα βίντεο. Ο λόγος που μελαγχολώ το Μάη είναι γιατί αυτό το μήνα έκλεισε το Ρόδον και πέθανε και ο Jeff Buckley... Απώλειες που στον περισσότερο κόσμο μπορεί και να μη σημαίνουν και πολλά. Έψαχνα λοιπόν, να βρω στο youtube κάτι από το Ρόδον. Η πρώτη ψυχρολουσία ήρθε και από τα υπόλοιπα Ροδομάγαζα της χώρας μας, που φυσικά και φιλοξενούν πύρκαυλα αηδόνια, της ελληνικής περιφερειακής σκηνής ...Καλά να ναι! Δεύτερη ψυχρολουσία... τα περισσότερα video που προέρχονταν από το σωστό Ροδοχώρο είχαν θέμα τους χαμηλους bap! Μετά ακολούθησαν μερικά μεταλλόφρονα συγκροτήματα, μέχρι να φάνει η αποκάλυψη...Γενιά του Χάους...συνέντευξη και live στο Ρόδον...έμεινα άναυδη και πριν αναρτήσω τους μελαγχολικούς μάηδες είπα να αναρτήσω λίγο χάος...πλακά πλάκα οδεύοντας στα 30 αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι και μεις μια γενιά τους χάους είμαστε στην κυριολεξία. ....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-7727995368943039705?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-20006507171105464372008-04-09T17:24:00.003+03:002008-04-09T17:37:10.174+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/R_zUbbec35I/AAAAAAAAAAU/CO_MtI7-_Lg/s1600-h/289_300x250.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/R_zUbbec35I/AAAAAAAAAAU/CO_MtI7-_Lg/s320/289_300x250.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5187254438521003922" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.zudacomics.com/node/289"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px;" src="http://www.zudacomics.com/node/289" border="0" alt="" /></a><br />Ο Ηλίας Κυριαζής, ένας από τους καλύτερους κομίστες που διαθέτουμε (Βλ. Manifest, Blood Opera, Blasted Comics) πέρασε στην τελική φάση του διαγωνισμού κόμιξ που διοργανώνει το online τμημα της DC Comics, Zuda! <br /><br />Αν βγει νικητής από την ψηφοφορία θα κλείσει συμβόλαιο με την DC Comics, πράγμα πολύ σημαντικόν! Για να βάλετε το χεράκι σας για μια σπουδαία ελληνική διάκριση το μόνο που χρειάζεται να κάνετε είναι να μπείτε στο http://zudacomics.com/ , κάνετε μια πολύ σύντομη εγγραφή που δεν παίρνει παραπάνω από 2 λεπτά, και επιλέγετε το competition! Εκεί θα βρείτε το Melody...Αφού πάρετε μια ιδέα για του τι πρόκειται ...και αφού ενθουσιαστείτε, κάνετε ένα κλικ στο VOTE και ύστερα πατάτε και ένα favorites! <br /><br />Με αυτό τον τρόπο θα κάνετε μια καλή πράξη για τον κόσμο των κόμιξ ....και θα έχετε την ευκαιρία να διαβάσετε ακόμα μια σπουδαία ιστορία από τον Ηλία Κυριαζή στην αγγλική παρακαλώ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-2000650717110546437?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-18695508551573594412008-03-03T16:59:00.001+02:002008-03-03T17:03:08.556+02:00Shatoujiao<br /><br />Arctiini<br /><br />1.Khutsuri<br />2.Cadillac, Michigan<br />3.Mean, Dirty, Nasty (Spooks)<br />4.Gary Smith (ice hockey)<br />5.Nowhere dense set<br />6.University of Pennsylvania Journal of International Economic Law<br />7.Hyla albovittata<br />8.Little Chenier<br />9.Tanegashima Space Center<br />10.2004 term United States Supreme Court opinions of John Paul Stevens<br />11.The Charwoman's Shadow<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-1869550855157359441?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-38249802555579999892008-03-03T16:27:00.004+02:002008-03-03T16:46:15.263+02:00Kι εκεί που αποφάσισα να παραδωθώ σε ένα ατέρμονο τηλεοπτικό ζάπινγκ που δεν θα είχε και ιδιαίτερο αποτέλεσμα, καθώς το χθεσινό πρόγραμμα ήταν γεμάτο επαναλήψεις, ταινίες βίας και διαγωνισμούς, ένας γνώριμος ήχος κέντρισε το ενδιαφέρον μου και το μάτι μου απέκτησε τηλεοπτική εικόνα... <br /><br />μα ωωω είναι δυνατόν ? οι Blonde Redhead ως μουσικό χαλί, κάθε άλλο παρά χαλί θα το λεγες...στο So you think u can dance..έπαιζε μάλιστα πάνω από μονταρισμένο βιντεάκι που έδειχνε τις προσπάθειες των παιδιών να χορέψουν και να δείξουν τις ικανότητές τους στο παλκοσένικο του Μπατμιντον...Ωραία κολλούσε! Ταίριαζε στην αγωνία των παιδιών ...στο χτύπο της καρδιάς τους που από το άγχος τους κόντευε να σπάσει...<br /><br />Τι καλά που θα ήταν εφόσον, κάποιος καλός άνθρωπος - μουσικός επιμελητής εδέησε και πρωτοπόρησε, οι χορογραφίες να είχαν και ανάλογο ήχο? έτσι για αλλαγή βρε παιδί μου... να μην χορεύανε Beyonce & 50 Cent, ή Celine Dion...αλλά να αφήναν την κίνηση τους στους Blonde Redhead, στους Arcade fire και σε άλλους του τύπου τους...πολλούς...<br /><br />Ως πρώην χορεύτρια ...9 χρόνια μπαλέτο ... και γενικότερα ως άνθρωπος που αρεσκεται στην έκφραση μέσω των κινήσεων του κορμιού ύπο μουσικούς ήχους, έχω πλάσει πολλές χορογραφίες ...με όλα αυτά τα tunes...<br /><br />To επόμενο επεισόδιο είναι την Παρασκευή...μπορεί και να κάτσω να το δω...έτσι μπας και νοιώσω πάλι αυτή την αγωνία με το σωστό soundtrack!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-3824980255557999989?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-23660790657081136332008-02-27T01:39:00.001+02:002008-02-27T01:41:47.618+02:00<object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Yhlkec7BEIA&rel=1"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Yhlkec7BEIA&rel=1" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br />Θα θελα να γράψω πολλά μα πάρα πολλά αλλά νομίζω πως αυτό το βίντεο τα λέει από μόνο του...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-2366079065708113633?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-80495176863306017202008-02-22T18:22:00.003+02:002008-02-22T18:35:00.928+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/R775dGtEDrI/AAAAAAAAAAM/RcmRBN0sIT8/s1600-h/bayport02.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_H_O742baHZ0/R775dGtEDrI/AAAAAAAAAAM/RcmRBN0sIT8/s320/bayport02.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5169843700679052978" /></a><br /><br /><br />Σήμερα η μέρα απλά ξεκίνησε με τις πιο όμορφες εκπλήξεις ...<br /><br />Ένας από τους πιο αγαπημένους φίλους που είχε χαθεί...απλά εμφανίστηκε, είπαμε λίγες κουβέντες και μοιραστήκαμε αυτό που μας αρέσει πιο πολύ μεταξύ μας...μια ζεστή αγκαλιά<br /><br />Ένας άλλος αγαπημένος φίλος επιτέλους απολύθηκε από το στρατό και τώρα θα τον βλέπουμε συχνά.<br /><br />Και τέλος η επιβεβαίωση πραγματοποίησης του πιο παλιού και σταθερού μου ονείρου...αλλά ακόμα δε θέλω να το μοιραστώ! ο ενθουσιασμός θέλει να μείνει σιωπηλός ...<br /><br />HELL YEAH!<br /><br />What a day... και ακόμα είναι απόγευμα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-8049517686330601720?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-82503979413027898602008-02-22T18:19:00.001+02:002008-02-22T18:21:48.246+02:00Χάθηκε σε ρυθμό Bossa Nova κι έκτοτε χάθηκαν τα βήματά του...<br /><br />Όπως η Ευριδίκη (Εουριντιτσε στα πορτογαλλικά) στο Μαύρο Ορφέα...<br /><br />Που είσαι?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-8250397941302789860?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-14747154002990986862008-02-22T17:40:00.002+02:002008-02-22T18:19:48.916+02:00Γαμώ τα φεισμπούκια μου...<br /><br />Όχι ...για να πω την αλήθεια μου το γουστάρω γιατί βρήκα ένα σωρό αγαπημένους φίλους. Και ενώ την εβδομάδα την προηγούμενη με χαρά και ανυπομονησία, συνάντησα παλιούς συμμαθητές από το λύκειο, αυτή την εβδομάδα τα συναισθήματα είναι διφορούμενα και ολίγον κωμικοτραγικά για μια ανάλογη συνάντηση. Αφορά πολύ παλαιότερους συμμαθητές που έχω να δω παραπάνω απο δεκαπενταετία και βάλε...κι αν στην αρχή πολύ το χάρηκα...ήρθε ένα mail για να με κάνει να χαρώ αλλά και για να τσαταλιάσω τα νεύρα μου για άλλη μια φορά..ααααα!!! <br /><br />Παλαιό γκομενάκι, που είμασταν συμμαθητές στο δημοτικό, αλλά λίγα χρόνια αργότερα ήρθαμε πιο κοντά, ξετρελάθηκε στην ιδέα ότι θα είμαι και εγώ σε αυτή τη συνεύρεση! Κι εγώ ξετρελάθηκα που θα τον δω και που ξετρελάθηκε που θα μαι και γω ακόμα κι αν τότε τον είχα παρατήσει...μάλλον για κάποιον άλλο. Τι μπιτσάρα που ήμουν στο γυμνάσιο θεέ μου...Τους έφτυνα όλους...η αλήθεια είναι οτι βαριόμουνα έυκολα και ήμουνα και τρελό γκομενάκι. <br /><br />Αρχίσαμε να ανταλλάσουμε mail κατακυριευμένα με σπόντες μέχρι που αρχίσαμε ανοιχτά να λέμε για τα υπέροχα φιλιά μας και κείνος να μου παραδέχεται πως του άρεσα πάρα πολύ...κρακ...και μενα μου άρεσε πάρα πολύ....και για να πω την αλήθεια μου, αν και τον είχα παρατήσει...πόσο ηλίθια θεέ μου, νομίζω οτι ακόμα μου αρέσει πάρα πολύ....<br /><br />Αλλά γαμώ τα φεισμπούκια μου....πως να χάσω εγώ 15 κιλά μέσασε 4 μέρες...πρέπει να πάω κομμωτήριο, να κάνω μανικιούρ, πεντικιούρ, να κάνω χαλάουα, να βγάλω και το φρύδι...σκατα!!!Τα απαραίτητα θα κάνω...<br /><br />έτσι κι αλλιώς δηλώνει in a relationship και τα γούστα μας...αστα να πάνε...στις Μυκόνους τρέχει αυτός κι εγώ ονειρεύομαι ταξίδια στο μεξικό με τεκίλες και σε σομπρέρο σε ξεχασμένες παραλίες... και λοκάλ μουσική! Εικόνισμα έχει τον τιέστο και γω ακόμα κλαίω για τον άδικο χαμό του Τζεφ του Μπάκλει...<br /><br />Δεν πειράζει...η μαντάμ κουλίδου σαν έρθει η κυριακή θα επιστρατεύσει το καλύτερο μπριοζικο σαγηνευτικό χαμόγελό της τυλιγμένο σε κατακκόκκινο φλογερό κραγιόν και θα του δώσει ένα φιλί στο μάγουλο...έτσι για τα υπέροχα φιλιά του παρελθόντος και για όσα δεν προλάβαμε να κάνουμε τότε λόγω μικρής ηλικίας....<br /><br />to be continued...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-1474715400299098686?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-22084964964286255692008-01-21T16:00:00.000+02:002008-01-21T16:07:49.874+02:00Μια Μαντάμ είναι πάντα πολυάσχολη... Πόσο μάλλον όταν λέγεσαι και Μαντάμ και Κουλίδου...Δυνατός και μοναδικός συνδυασμός, αν και έχω την εντύπωση πως υπάρχουν και άλλες κουλές ψυχές, που δημιουργούμε ένα ξεχωριστό είδος ανθρώπων από μόνο του...Χα! Αυτό μου αρκεί πλέον για να μην συγχίζομαι...Ο νόμος του Μέρφυ ξεπεράστηκε...Υπάρχει ο νόμος του Κουλού. Όπου απλά όταν κάτι νομίζεις πως είναι εντελώς κουλό, απλά χαμογέλα...έρχεται το ακόμα πιο κουλό! <br /><br />Τι κάνεις σε αυτή την περίπτωση? Απλά χαμογελάς, στρώνεις τον καβάλο, σηκώνεις το καλσόν και βάζεις στη θέση τους τις ράντες του σουτιέν, παίρνεις βαθιά ανάσα...και ύστερα χαρίζεις στο πλήθος το μεγαλύτερο και πιο αστραφτερό σου χαμόγελο...νοιώθοντας περήφανος/η που για άλλη μια φορά η μοναδική σου φύση επιβεβαιώθηκε! Just Magic! <br /><br />See you tomorrow!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-2208496496428625569?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-17616142486475788202006-10-10T23:40:00.000+03:002006-10-10T23:46:07.052+03:00Κάποτε στα νιάτα της η Madame Κουλίδου έγραψε...<br /><br />Έγινα φευγάτη όπως πάντα ονειρευόμουν αγάπη μου...<br />Είναι ωραίο να φεύγεις μα ψυχοφθόρο<br />Μέσα από την αγάπη μου να φεύγω συνήθισα τη φοβάμαι τη δέσμευση του έρωτα<br />ακόμα κι αν την αναζητώ κάθε στιγμή ...<br />Δε μου φτάνουν οι στιγμές...Φεύγω για να βρω κι άλλες...<br /><br />και τώρα αναρωτιέται αν αυτό την εκφράζει ακόμα...<br /><br />σκύβει το κεφάλι και γνέφει θετικά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-1761614248647578820?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-1160427960230713752006-10-09T23:48:00.000+03:002006-10-10T00:06:00.280+03:00Axxx γειάααα....<br /><br />Λοιπόν ...ναι είχα υποσχεθεί πως θ'ανεβάσω τα κομμάτια! Δεν τα κατάφερα τελικά...αλλά καταγράφω τους στίχους τους ενός, που έχει συντελέσει στην άμεση αποκατάσταση συναινθηματικών ζημιών, έπειτα από χωρισμό... Μπορεί να φανεί χαζό, αφελές αλλά είναι αληθινό και αισιόδοξο...<br /><br /><br /><br />Τo τραγούδι μου (prison song) - Πασχάλης...<br />Σ΄ αυτή τη γη και εγώ και εσύ όταν αγαπάμε<br />δεν ρωτάμε το νου μα την καρδιά<br />την αγάπη με μάτια τυφλά μες τ‘ όνειρο ζητάμε<br />που το πληρώνουμε μια μέρα ακριβά<br />Και το τραγούδι μου για σένα θα το πω<br />που κλαις αδιάκοπα ένα χωρισμό<br />με δάκρυ τ’ όνειρο το πλήρωσα και ‘γω<br />κι όμως δεν έπαψα ποτέ να τραγουδώ<br />Θα το δεις κάθε πληγή κλείνει με το χρόνο<br />αγαπούσα και ‘γω έναν καιρό<br />μα τώρα στην καρδιά κρατώ μια ανάμνησή της μόνο<br />και την αγάπη σ’ άλλη αγκαλιά ζητώ<br />Και το τραγούδι μου για σένα θα το πω<br />που κλαις αδιάκοπα ένα χωρισμό<br />με δάκρυ τ’ όνειρο το πλήρωσα και ‘γω<br />κι όμως δεν έπαψα ποτέ να τραγουδώ<br /><br />Παρακαλώ να δώσετε προσοχή στον τελευταίο στίχο! Κι όμως δεν έπαψα στιγμή να τραγουδώ...υπό φυσιολογικές, ελληνικές στιχουργικές συνθήκες αντί να λέει τραγουδώ, θα έπρεπε να λέει σ' αγαπώ! Κι όμως αγαπητοί μου... ο μικρός θεούλης κοιτάζει μπροστά και τραγουδάει!!!<br /><br />Θαύμα σου λέω ! Θαύμα...<br /><br />- Γι' αυτούς που έφυγαν νύχτα...<br />- Γι αυτούς που άντεξαν και ήρθαν το πρωί<br />- Γι' αυτούς που παραμένουν αληθινοί με όποιοι τρόπο<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-116042796023071375?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-1160056963903951142006-10-05T16:59:00.000+03:002006-10-05T17:02:43.923+03:00sorry ατύχημα... νύστας...<br /><br />Να όμως που το ατύχημα με έφερε κοντά σε ένα μνημονικό flash...<br /><br />Αγαπημένος Παλαιός στίχος... Αφιερωμένος σε όλους εδώ τους μοναχούς bloggers...<br /><br />"I am looking for someone like me,<br />living in my own world and my own liberty..."<br /><br />Illusions, Cypress Hill...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-116005696390395114?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-1160053326531528662006-10-05T15:56:00.000+03:002006-10-05T16:02:53.000+03:00Είχα υποσχεθεί πως θα ανεβάσω 2 κομμάτια, ειδικά για τους ομοπαθείς χωρισμένους bloggers... όχι δεν το έχω ξεχάσει... απλά ως κουλή γυνή, ακόμα δεν έχω βρει το πως γίνεται αυτό! θα το βρω πάντωςςς ....<br /><br />Σε λίγο θα έρθω σε μετωπική με το γραφείο και πληκτρολόγιο. Η νύστα μου είναι βαριά...και ασήκωτη...υποφέρω...<br /><br />γκουπ....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-116005332653152866?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-1159999322150700572006-10-05T00:50:00.000+03:002006-10-05T01:02:02.163+03:00Αργώ.. αργώ συνεχώς να γράψω...τστστστ! Θα παρεξηγηθώ η άτιμη... Άτιμη.. που λέει ο λόγος δηλαδίς! Τίμιο κορίτσι είμαι με αξίες και όνειρα και ίσως λάθος όνομα...Αν και μου αρέσει το όνομά μου...πολλές φορές ονειρεύομαι ότι με λένε Αστέρω Κουλίδου...Ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία μου... πως να γίνει... Φαντάζεσαι μια φωτεινή επιγραφή με αστεράτα γράμματα να αναβοσβήνει το όνομα"Αστέρω Κουλίδου".... απαπαπαπα!!! Ρίγος με πιάνει και μόνο που το σκέφτομαι!Αστράκια βλέπω γύρω μου... όπως καταλάβατε έχω ένα κόλλημα με τα αστέρια... δεν έχω βρει ακόμα πως μου έσκασε (όπως λεει και ένας φίλος χαριτωμένα)! Μάλλον από τις πολλές φορές που χω δει τον ουρανό σφοντήλι (σωστά το έγραψα; ) ...Θα το αναλύσω σε κάποια άλλη στιγμή ενδοσκόπισης... (αυτό τώρα, σώστα το έγραψα; ) ...για την ώρα θα πάρω τη βεντάλια να κάνω λίγο αέρα στην κορμοστασιά μου, γιατί έχει μια ζέστα... συμφωνείς μικρέ μου; Ναι, απάντησε - (μικρός είναι ο φανταστικός μου φίλος, αλλά και αυτό είναι ένα άλλο θέμα που θα σας περιγράψω άλλη φορά, γιατί μόλις τώρα ανακάλυψα πως τον έχω...)<br /><br />Άιντε μανούλα μου να φυσήξει λιγουλάκι, να πάρουμε τον αέρα μας Οκτώβρη Μήνα! Δε θέλω άλλες αναμνήσεις ζέστης... ακόμα και ζεστασιάς...<br /><br />Το γλυκό σταφυλάκι όμως θα το χτυπήσω, μαζί με τη βεντάλια...<br /><br />Ciaooo<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-115999932215070057?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-1159557143557439952006-09-29T22:02:00.000+03:002006-09-29T22:13:26.593+03:00Κράτησε καιρό εκείνη η νύστα! Λίγο παραπάνω απ' όσο θα θελα! Κοιτάζω τον καθρέφτη! Με φτύνω και παίρνω τα πάνω μου! Θυμάμαι...Ξεχάστηκα ... Θες λίγο ο έρωτας εκεί μακριά, θες το καλοκαίρι! Μου πήρε λίγο καιρό να επανέλθω... Χώρισα ...Γαμώ τις εκλείψεις μου γαμώ!<br />Στεναχωρήθηκα αλλά για λίγο... έφτανε...όχι γιατί δεν το άξιζε! Ίσα ίσα... γιατί άξιζε μόνο να θυμάσαι τα καλά! Γιατί απλά δεν προλάβανε να υπάρξουνε πολλά άσχημα! Και μου φάνηκε μαγικό... Και ακόμα μου φαίνεται... Γαμώ τις εκλάμψεις μου! Φτου σου μάτια μου! Πως τα καταφέρνω... Συναντάω κάθε μέρα χωρισμένους... Θέλω να κοιτάζω στα μάτια τους ανθρώπους ...Εσύ θα με κοιτάξεις? Κοιτάζω ξανά τον καθρέφτη! Σκοντάφτω σε στεναχωρημένους φίλους... όχι ρε γαμώτο...Μη! Μη!! Χθες συναντήθηκα με τον πρώην, πρώην και με ρώτησε για τον πρώην! Δε στεναχωρήθηκα ...Απλά του είπα Να είμαστε καλά και να περνάμε καλά! Και γαμώτο το εννοούσα! Ουάου...H Wonderwoman χτύπησε ξανά!!! Τώρα κοιτάζομαι στον καθρέφτη, φτιάχνω λίγο το make up... και θα βγω! Και θα πετύχω όλους τους χωρισμένους...και θα τους κοιτάξω στα μάτια....και θα τους χαμογελάσω...όλα είναι ομορφιά, όπως έλεγε και μια μορφή, μίζερη εξωτερικά, αλλά τόσο γεμάτη μέσα της!<br /><br />Αχ...δεν αντέχω τα πολλά συναισθηματικά...<br /><br />Άυριο θα ανεβάσω δύο τραγούδια...ειδικά για τις περιστάσεις!<br /><br />Για την ώρα...Wonderwoman all the world is waiting for you!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-115955714355743995?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-1154364849376518712006-07-31T19:51:00.000+03:002006-07-31T19:54:09.383+03:00Νοιώθω μια ελαφρά κούραση σήμερα... Λέω να πάω να ακούσω λίγη μουσική... Αν και δεν ξέρω τι ν' ακούσω... μπα και να προτιμήσω τη σιγή? Που ναι τα καλοκαίρια που δέσποζε η Λάμψη στην οθόνη της τηλεόρασής μου... Μου λείπει... Νοιώθω βαθύ κενό... θα πάω να κοιμηθώ να ξεχαστώ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-115436484937651871?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-31798644.post-1154089939687255792006-07-28T14:01:00.000+03:002006-07-28T15:32:19.696+03:00Πάντα γνώριζα πως το βλέμμα μου φτάνει μακριά ... Για να επεξηγήσω και να μην παρεξηγηθώ, απλά μπορώ να δω σε μακρινές αποστάσεις... Δηλαδή, αν με ρωτήσεις τι γράφει η ταμπέλα κει κάτω στο δρόμο μακρώθεν μπορώ ακριβώς να σου πω ... Επίσης, μικρή όταν ήμουν, αν οι φίλοι μου χάνανε κάτι μέσα στη θάλασσα έβαζαν εμένα να τους το βρω...Και μάντεψε!!! Πάντα το έβρισκα η άτιμη στο τέλος! Λαγωνικό σου λέει. Από την άλλη όμως, υπήρχαν αρκετές φορές που τα γράμματά μου πάνω στο τετράδιο χορεύανε samba! Μπορεί η καθηγήτρια να φώναζε αλλά εγώ τα έβρισκα χαριτωμένα! Ταιριάζανε με την ιδιοσυγκρασία μου...<br /><br />Δεν είχα δώσει πάντως ποτέ ιδιαίτερη σημασία στις ιδιαιτερότητες του βλέμματός μου και της όρασής μου...<br /><br />Ά για του λόγου το αληθές, για το βλέμμα μου είχα μερικές απορίες, καθώς αρκετοί μου έλεγαν ότι ήταν μελαγχολικό, κι ας χαμογελούσα πάντα! αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία που δεν θα την αναλύσω τώρα για να μη μακρυγορήσω...<br /><br />Που λες... Πήγα κάποια στιγμή όμως στον οφθαλμίατρο για ένα check up και η επιστήμη απεφάνθει ΥΠΕΡΜΕΤΡΩΠΙΑ... Έμεινα με το στόμα ανοιχτό... Δεν ήξερα ότι υπήρχε και ιατρικός όρος για την τρομερή μου ικανότητα του απλανούς, large βλέμματός μου! Μπράβο λέω μεγαλεία... Αετίσιο σου λέει το μάτι!!! Αυτή η πάθηση ή καλύτερα σούπερ ικανότητα μου, που θα μπορούσε να με καταστήσει και σούπερ ηρωίδα κόμιξ σε κάποια άλλη ζωή - ο φίλος μου ο Η.Φ πάντως με φωνάζει έτσι κι αλλίως Wonder Woman - είχε όμως και κάποιες άλλες συνέπειες. Δε μπορούσα να εστιάσω πολύ κοντά. Γι αυτό και τα γραπτά μου έμοιαζαν παλαιά με κινητό πανηγύρι...ΑΠοτέλεσμα ήταν να με αποχαιρετήσει ο γιατρός με την επεξήγηση του βλέμματος και ένα μεγάλο χαμογελαστό γεια! Πάνε και τα κοκκάλινα γυαλιά πάνε και όλα! Τίποτα, η πάθηση μου δεν έχριζε ειδικής μεταχείρησης του ματιού. Αυτό επιβεβαίωνε όμως ότι είχα μια σούπερ ικανότητα...<br /><br />Και σήμερα όπως οδηγούσα στο δρόμο είδα μια αφίσα συναυλίας παλαιού άρχοντα της πίστας...Ήταν μακριά, αλλά εγώ κατέβασα τα γυαλία ηλίου, που αυτά τουλάχιστον κατάφερα να διατηρήσω εις το πρόσωπόν μου, και κατάφερα να διαβάσω τα μικρά γράμματα της επανεμφάνισής ... Δεν έχω αποφασίσει ακόμα αν θα πάω... αλλά το ότι το ανακάλυψα αφήνοντας το απλανές μου βλέμμα να εστιάσει τόσο μακριά, θυμήθηκα πως πάσχω από υπερμετρωπία... εγώ και άλλο 10 σε αυτό τον μάταιο, θαυμαστό κόσμο...<br /><br />Wonder Woman ...All The World is Waiting For YOu<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31798644-115408993968725579?l=madamekoulidou.blogspot.com' alt='' /></div>Μαντάμ Αστέρω Κουλίδουhttp://www.blogger.com/profile/16386857264261794549noreply@blogger.com0